ΣΤΗΝ ΜΑΝΑ ΜΟΥ....

~~~~~1~~~~~

Αναπόληση

Θα καταργήσω τον ουρανό, θα καταργήσω τη γη

και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί

για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό

κι εσύ να περνάς απ’ έξω.

Θωμάς Γκόρπας

(Στην Μάνα μου που έφυγε Μαγιάτικα, κάποτε....)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~2~~~~~

Κώστας Καρυωτάκης

ΝΗΠΕΝΘΗ

ΓΡΑΦΙΑΣ

Οἱ ὧρες μ᾿ ἐχλώμιαναν, γυρτὸς ποὺ βρέθηκε ξανὰ

στὸ ἀχάριστο τραπέζι.

(Ἀπ᾿ τ᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο στὸν τοῖχο ἀντικρινὰ

ὁ ἥλιος γλιστράει καὶ παίζει.)

Διπλώνοντας τὸ στῆθος μου, γυρεύω ἀναπνοὴ

στὴ σκόνη τῶν χαρτιῶν μου.

(Σφύζει γλυκὰ καὶ ἀκούγεται χιλιόφωνα ἡ ζωὴ

στὰ ἐλεύθερα τοῦ δρόμου.)

Ἀπόκαμα, θολώσανε τὰ μάτια μου καὶ ὁ νοῦς,

ὅμως ἀκόμη γράφω.

(Στὸ βάζο ξέρω δίπλα μου δυὸ κρίνους φωτεινούς.

Σὰ νά ῾χουν βγεῖ σὲ τάφο.)

(στην Μάνα μου που κάποτε στο έμπα του Μάη έφυγε...)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~3~~~~~~

δεν είναι ο Μάης που πονά

μήτε οι βιολέτες και οι αρωματισμένες γαζίες 

που αγάπαγες

είναι που δεν συνάντησα μια γυναίκα μάνα, που να σε θυμίζει 

και ξάφνου, μεσα από έναν φεγγίτη 

αιστάνθηκα την σπανιότητά σου 

πλημμύρησαν τα μάτια μου,λίμνες βουρκωμένες  χειμερινά ποτάμια χόχλαζαν

έπειτα ανέτρεχα σε ήρωες λογοτεχνίας 

τίποτε 

τιποτε δεν είχε αυτό που εσύ σκορπούσες

σπάνιος άνθρωπος

εύθραυστη , πορσελάνη αιθερικής ποιότητας, ράγιζες και ξανά και πάλι χωρίς να περάσεις πυρά 

στη δική μου καρδιά, δείχνοντας δρόμους ευγένειας  σε πιό βαθιά στα σπλάχνα μας  αρμονικές διαδρομές στην αναζήτηση παλμικής δίκαιης ψυχής 

εσύ έφυγες και άφησες βήματα που σήμερα είναι περγαμηνές διδαχής για την γυναικεία υπόσταση

σπάνια μανούλα μου ......

Α-----

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

αφιερωμένο στο ζεύγος που είχα το εξ  ουρανού δώρο να είναι γονείς μου!

https://youtu.be/bccXxmIVx90?si=OmiFnyHgamtK25Nx

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου