ΑΛΦΑ

Κώστας Καναβούρης, Ποιήματα

Διάγνωση

Απέναντι θα είναι πάντα η Ελευσίνα

Απέναντι θα είναι πάντα η Ιεριχώ.

Απέναντι θα είναι πάντα το κορμί σου.

Και θα είναι χαράματα

Και θα είναι νοσοκομείο

Και θα σε λένε ερείπιο

Με κλωνάρια βαθιάς τριανταφυλλιάς.

Είναι άνοιξη.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά στην αρρώστια

-ιδίως στη θανατηφόρα-

Είναι πάντοτε άνοιξη.

φωτό Carlo Alfano, Naples (1932 - 1990)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`

Εδώ ένας από τους τελικούς αποχαιρετισμούς αν θυμάμαι καλά ο έχων αριθμό 53 εν έτει 2023

Πάντα έγραφα :

Αγαπητοί φίλοι σας αποχαιρετώ για κάποιο χρονικό διάστημα

Οτι είχα να καταθέσω το έχω κάνει και μάλιστα εκτενώς

Καλή δύναμη σε όλους μας .....

Χαίρεσθε και καλά να είστε

Αυτό το επαναλαμβανόμενο που ποτέ δεν τηρούσα έμοιαζε με την μουντή βροχή

κάθε τόσο....κάθε τόσο.....που σταματούσε και μέσα μου ένας πυρετός με οδηγούσε να τα ξαναπώ

Θαυμάζω τους άντρες παρα πολύ που οταν το ανακοινωνουν το τηρούν και τότε αναρωτιέμαι

αν ανεβάζουν πυρετό ή τον κάνουν κλωστές και τον μασάνε;;

Ερώτημα αναπάντητο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τελευταία Έξοδος

η σκέψη, η κρίση , η διάκριση, η ευθυκρισία

με κλίμακα σωσμού την αρετή

Εαν όχι, ακόμη και μια σελίδα λόγου γραπτού και προφορικού

είναι Τιτανικός

Και τι είναι η αρετή ;;

Απελπίστηκα

Θέλω να είμαι σε πλοίο και με γκρεμισμένο το μέσα μου στην κουπαστή

να ακουστεί στο λιοπύρι ο ύστατος διαλογος

Να λέω στο μέσα μου που αν το πλοίο κάνει μια ανατάραξη έξω από τα συνήθη , τοτε θα γκρεμιστεί ....και να λέω , στάσου μη φεύγεις...θεωρητικά έχεις δομή αρετής

και το μέσα μου να απαντά...ουτε που καταλαβαίνω τι είναι η αρετή

αν μου λεγες στάσου μύγδαλα πιθανόν να ήθελα να σωθώ

θα έβαζα τα πόδια μου στην κουβέρτα του καραβιού και θα σε ρωτούσα

<μεγάλη ατάκα .....> και < αν λέγαμε στάσου σήμερα τι έργο το άττικα παίζει;;> θα συγκινούσε;;

μέ το ένα και με το άλλο περάσαμε ένα ταξίδι μαρτύριο

Α----

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

......οταν έφυγες ο ουρανός σφράγισε το στέρνο μου με άπνοια με την πίεση ενός σίδερου

η θάλασσα ξεβαψε  το γαλάζιο

η καρδερίνα έφυγε 

το πορτοκάλι αγκάλιασε τον στύφο 

κι εγώ κάθε τόσο υποκρινόμουν με αμεριμνησία ψευδή 

.............οταν έφυγες το ψέμα που απεχθανόμουν σ όλη τη ζωή μου τότε --ακριβώς τότε--μετεβλήθη σε συνθήκη υποχρεωτική ................

https://youtu.be/uSsHSLQxzdc?si=avbFHiboQZTl-ktv

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου