Γεράσιμος Κακλαμάνης
(απόσπασμα )
Η ιστορική αμηχανία της δυτ. Ευρώπης
Αυτό πού μοιάζει νά διαφεύγει τής μερίμνης τών ιστορικών ειναι μια μονάδα μετρήσεως τον ιστορικού χρόνου. Οι αρχαίοι Έλληνες έκράτησαν την «αυτοκρατορία» τούς περίπού πέντε αιώνες. Άλλους τόσούς περίπου κράτησαν καί οί Ρωμαίοι. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έκράτησε πάνω άπό δέκα αιώνες καί η Όθωμανική περίπου τό μισό. Η «ευρωπαϊκή αυτοκρατορία», άρχής γενομένης άπό τό 1821 μέ την «έλληνικη επανάσταση» (διότι μέ αυτή επιτυγχάνεται ή υπαγωγή τού άνατολικομεσογειακου χώρού στήν δυτικοευρωπαϊκή έπιρροή καί συνεπώς τό «αυτοκρατορικό» έργο τής «Ευρώπης» ολοκληρώνεται), δέν κράτησε καλά-καλά ούτε έναν αίώνα. Άπό τόν πρώτο παγκόσμιο πόλεμο κι έδώ, ή επιρροή τής Ευρώπης άνά τόν κόσμο ακολουθεί μιαν κάθετο πτώση, πού γιά νά κρατηθή μερικά -έστω μέ ημίμετρα καί προοπτικές δεκαετίας- απαιτήθηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι καί όλη η μακρά περίοδος του ψυχρού πολέμού. Αλλά μιά εμπόλεμη κατάσταση, κατά τό μεγαλύτερο μέρος του παρόντος αιώνος, τί άλλο μπορεί νά άποδεικνύη παρά τήν εγγενή αδυναμία πολιτικής λειτουργίας τής δυτικής Ευρώπης; Τελικώς, πολιτική ιστορία έκτός εαυτής ή δυτική Ευρώπη δέν έδημιούργησε. Παραβλεπομένης τής τεχνολογίας -πού άποτελεί ένα ιστορικό προϊόν του μεσογειακού όργανισμου εν συνόλω-, η πολιτική ιστορία της Ευρώπης, είναι ένα σύνολο πολέμων καί επιθέσεων κατά άλλων λαών, τό όποιον οι «ειδικοί» επιεικώς ώνόμασαν «άνοιγμα τού κόσμου». Το «άνοιγμα» αυτό στηρίχθηκε σε ένα οικονομικό καθεστώς πού οί πάντες σήμερα απορρίπτουν, ανεπτυγμένοι και μη, καί καί πού ουδεμία πολιτική σχέση μέ κανέναν έδημιούργησε άλλά μόνο σχέσεις αντιθέσεως καί βίας. Σπανίως οι σχέσεις βίας του παρελθόντος εμφανίζονται στην μή αριστερή βιβλιογραφία ώς τέτοιες. Εμφανίζονται κατά κανόνα ώς «έπιτεύγματα». «Έπιτεύγματα» όμως πού προέρχονται άπό ένα καί μόνο απλό γεγονός: οτι η «Ευρώπη» αντιμετώπισε έκτός αυτής άκρως περιπεπλεγμένες καταστάσεις πολιτισμών με εξαιρετικώς λεπτεπίλεπτες σχέσεις εσωτερικής κοινωνικής ισορροπίας, πράγματα δηλαδή πού ώδηγούσαν στην φυσική απορία και έκπληξη, σε ένα είδος πολιτιστικού «σαστίσματος» ώς πρός τήν ιμπεριαλιστική συμπεριφορά τών Δυτικοευρωπαίων.
από τον Γεράσιμο Κακλαμάνη
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η Ελλάδα δεν έχει Σύνταγμα, έχει Μνημόνιο.
Το Σύνταγμα δεν τηρείται, όχι μόνον απ’ την κυβέρνηση, αλλά εν τέλει κι απ’ τους Ελληνες (όλους όσοι νοιώθουν το καθήκον να το υπερασπίζονται), ενώ το Μνημόνιο τηρείται κατά γράμμα. Και αριθμούς. Το Σύνταγμα μαραζώνει και πεθαίνει, ενώ το Μνημόνιο ανανεώνεται και θεριεύει.
Α----
φωτογραφία
Ανάπλι---Φάνης Τσίρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου