Το Βιογραφικό μου
(2019)
Οι μανούλες που έχουν μεγαλώσει τρία παιδιά έχουν εμπειρία ζογκλέρ και ευρηματικότητας
Να τα βάζουμε κι αυτά στα βιογραφικά μας προς εύρεση εργασίας γιατί πού ξέρεις κάποιος τρελός μπορεί να το διαβάσει ή έστω ημίτρελος και να ήταν στενός θεατής σε θεάματα ζογκλερικά
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
πλησίστια η νύχτα
ακροπατούν τα λάφια
γδέρνουν με πούπουλο φως
ροδάκινα ξεπλένουν το τραύμα στα μάτια
Νίκος Εγγονόπουλος
ΜΗΝ ΟΜΙΛΕΙΤΕ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟΝ
Δεν κοιτάζω από το παράθυρό μου, έχω από καιρό κατεβάσει τα στόρια, δε με νοιάζει το τί προσπερνώ. Κοιτάζω μοναχά εμπρός, τον χοντρό σβέρκο του οδηγού και τις τεθλασμένες που λικνίζονται μπροστά από το παρμπρίζ.
Γύρω μου πρόσωπα σκυθρωπά, βυθισμένα στις δικές τους σκέψεις..ο καθένας με τις δικές του αποσκευές στριμωγμένες στο ανήλιαγο πορτ-μπαγκάζ . Μερικές φορές, συναντιούνται τα βλέμματά μας, κάποιοι υπομειδιούν ευγενικά κι απεγνωσμένα, άλλοι στρέφουν το βλέμμα γοργά στην ασφάλεια της πλάτης του μπροστινού τους κι άλλοι με τρομάζουν.
Το βλέμμα τους μοιάζει ξερό, λες και τα χιλιόμετρα τους έχουν στεγνώσει κάθε σταγόνα ψυχής…επιβάτες-ζόμπι σε ένα επαρχιακό ΚΤΕΛ.
Ζηλεύω εκείνους, τους αντρειωμένους, που στην πορεία τσαντίστηκαν, κουράστηκαν, ζαλίστηκαν…δεν είμαι σίγουρος, είναι πολλοί οι λόγοι. Σηκώθηκαν από τη θέση τους, πέταξαν το εισιτήριο στη μάπα του μεσήλικα οδηγού κι απαίτησαν να σταματήσει το λεωφορείο στην ερημιά. Για να ορίσουν το ταξίδι με δικά τους βήματα, χωρίς αποσκευές…
Τους ζηλεύω γιατί είχαν το κουράγιο να περπατήσουν μέσα από αγκάθια και κοφτερές πέτρες μοναχοί.
Τους ζηλεύω … καθώς υπνωτισμένος, παρακολουθώ τον χοντρό σβέρκο του οδηγού και τις τεθλασμένες να λικνίζονται στον ορίζοντα.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Pascal Bruckner, Το Παράδοξο του Έρωτα -απόσπασμα
"Ο έρωτας δεν πάσχει από καμιά αρρώστια, είναι ολόκληρος, όπως πρέπει, με τις αβύσσους και τη λαμπρότητά του. Παραμένει ένα μέρος της ύπαρξης που δεν ελέγχουμε, διαφεύγει από κάθε έλεγχο, κήρυγμα, ιδεολογία και νόμο. Δεν μπορούμε να τον σώσουμε από τα τραύματά του κι από τους αποκλεισμούς του: είναι μπερδεμένος, φτιαγμένος από χρυσάφι και λάσπη, από μία διφορούμενη μαγεία. Αν καταργηθεί το διφορούμενο, θα χαθεί η μαγεία. Πρέπει να κρατήσουμε απ' αυτόν τα καλύτερα στοιχεία του, τη ζωτικότητα, τη δύναμη να δημιουργεί δεσμούς, τη διονυσιακή του κλίση για τη ζωή, ταυτόχρονα υπέροχη και επώδυνη. Και να δούμε στην ατέρμονη μη λύση των δεινών του τη γοητεία μίας πιθανής λύσης. Σοφία του έρωτα, ιερότητα της καρδιάς, τελειοποίηση της ιδιωτικής σφαίρας, ο πειρασμός να τοποθετήσουμε τον έρωτα στον κύκλο του Λόγου, της Αίσθησης ή της Ηθικής είναι μεγάλος. Δεν χρειάζεται να του πλέκουμε διαρκώς το εγκώμιο: υπερασπίζεται μόνος του τον εαυτό του.
Υπάρχει πρόοδος στην κατάσταση των ανδρών και των γυναικών, υπάρχει περιθώριο βελτίωσης της ανθρώπων, αλλά όχι του ίδιου του συναισθήματος. Θα παραμείνει στον χώρο της έκπληξης. Αυτή, είναι η καλή είδηση του 21ου αιώνα. "
https://youtu.be/ybqVY4z4C-c?si=ZT4_D6TB4Hd8d20C
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου