ΑΛΦΑ

Αρσένι Ταρκόφσκι {του καλοκαιριού και της θάλασσας | ποιήματα}

Έτσι γίνεται στον θερινό καύσωνα ξαπλώνεις
και κοιτάς τον ουρανό, και ο ζεστός αέρας
λικνίζεται σαν κούνια πάνω από ‘σένα,
και ξαφνικά νιώθεις μια παράξενη, αιχμηρή γωνία αισθημάτων:
μέσα σ’ αυτή την κούνια υπάρχει μια ρωγμή, να περνά
το απεριόριστο κρύο, σαν
κάποιο βελόνι από πάγο...

*
Το καλοκαίρι έσβησε απλά,
σαν να μην ήταν αληθινό.
Έπεφτε ζέστη από ψηλά.
Μα κάτι άλλο ζητώ.
Σαν φύλλα με πέντε δάχτυλα, απλά,
όλα όσα έγιναν, το μεγάλο, το μικρό,
πέσαν στις παλάμες μου απαλά,
μα κάτι άλλο ζητώ.
Ανώφελα, τα κακά και τα καλά
δε χάθηκαν στην ταραχή, στο βουητό,
τα πάντα έλαμπαν σιωπηλά,
μα κάτι άλλο ζητώ.
Πολλά μού έσωζε η ζωή,
μου χάριζε το φως το μητρικό.
Ήμουν αλήθεια τυχερός πολύ.
Μα κάτι άλλο ζητώ.
Τα φύλλα δεν πήραν φωτιά.
Δε σπάσαν τα κλαριά. Το πρωΐνό
σαν καθαρή χαμογελά δροσοσταλιά,
μα κάτι άλλο ζητώ.

«Ρώσοι ποιητές του 20ού αιώνα», εισ.-μτφρ.-σχόλ.: Γιώργος Μολέσκης, εκδόσεις Μεσόγειος, 2004 

`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αρκεσίλας ~/Εγγονόπουλος Nίκος

...fuyard que je connais aux traces de tes larmes.
MARIE-JEANNE DURUY

έφυγε
και τονέ βλέπω
ν' απομακρύνεται
κατά μήκος
της ερήμου λεωφόρου
και κάθε τόσο γυρνάει
και μας χαιρετά
δι' ανεπαισθήτου κινήσεως των βλεφάρων
ώς ότου
- λίγο-λίγο -
το καραντί του
να χαθή
να σβύση
στο βάθος του ορίζοντος

έγραψε

στο γράμμα του
έλεγε - ανάμεσα σ' άλλα -
πως αγαπάει
τη
βροχή

"είμαι Έλλην
- είναι τα λόγια του -
πατρίς μου και μητέρα μου
η
βροχή"

"σαν με προλάβη η βροχή
- συνέχιζε -
σαν με προλάβη
ολόγυμνο
στους δρόμους να γυρνώ
με ντύνει
- η βροχή -
μ' απίστευτης λαμπρότητος
και ποικιλίας
φορεσιές
και στήνει αέναα γύρω μου
ως προχωρώ
μυθώδους πλούτου
σκηνικά
και διακόσμους"

τώρα γυρνά στα "τέρματα"
μέσ' στην πολυκοσμία και τις μουσικές και τη λαϊκή χαρά
κι' ανακατεύεται
- γίνεται ένα -
με το πλήθος

κι' αισθάνετ'
άλλοτε
σα βασιλιάς αναμεσίς στους υπηκόους του
κι' άλλοτε πάλι
- ίσως την ίδια ακριβώς στιγμή -
σαν
άρχοντας εξόριστος
ανάμεσα
σε ξένους
- κι' άγνωστους -
λαούς

(από τα Ποιήματα, B΄, Ίκαρος 1977) /

`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

2022

Αντιμέτωποι με την ζωή και τον θάνατο
Κι αυτά τα άνθη με ανεπαίσθητη κίνηση, να θυμίζουν το άπειρο και το απίθανο, και με τρέμουλο της πρωινής δροσιάς να απλώνονται, σημερινά και πιθανά.....και τα απίθανα να γίνονται οικεία..

Α--..

`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

2022

Ηρωισμός, σήμερα, είναι να συνθέτεις την αντίφαση των πολλαπλών πληροφοριών να αντιλαμβάνεσαι και να διακρίνεις την αλήθεια, με μοναδικό εργαλείο την ανθρωπιά σου και να την κάνεις πυξίδα

Α------

`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Η έννοια συλλογικότητα είναι η φενάκη που επιτρέπει να την επικαλείσαι αλλά ως έννοια είναι ένα αδειο τενεκεδένιο δοχείο

Α----

φωτό φουτουριστικά Χανιά υπ εμού-

`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

χρόνοι χίλιοι και άλλοι μύριοι με έλκη αρρωστούν τους ανθρώπους

θέλω να φύγω από αυτό το ενυδρείο με την αιμάτινη γραμμή

αλλά η σκέψη σαν ξυραφιά στον αγέρα σκορπά και φεύγει

και ενα αεράκι σαν προσευχή 

και η αγάπη μου για σένα με τυλίγει 

και όλα ότι αγάπησα σε χρόνους χίλιους και μύριους 

και πάλι, έκανε αδύνατον την εγκατάλειψη αυτού του σφαγείου που το λένε Γη-

Α------------------

`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου