~ΑΛΦΑ---ΔΙΑΒΙΒΑΣΕΙΣ

Το Φθινόπωρο ξεκινά 

και τα νέφη γεννούν άτια, θεούς και την νοσταλγία με ήρεμες κλωστές στεφανώνουν, 

τα κεφάλια των απελπισμένων

Παραμένω απεγνωσμένη 

Η απόγνωσή μου κουβαλά την ελπίδα 

Κουβαλά και το σπαθί της στερνής με τα σκοτάδια μάχης 

Αυτό περιμένω 

Να μην είμαι ενθουσιασμένη;;

Περιμένω άλλωστε και μέσα στον αχό να με ιδεις 

και με φωνή που θα ακούσει η απέναντι βουνοκορφή 

να ακουστεί να λέει <πάρε τ ανέμι πλάγια μη τυχόν και σωριαστείς>

δεν απελπίζομαι διόλου 

Με καθαρή εξάρτυση και με την πατρική παλιά χλαίνη 

θα πιάσω αητούς να τους μάθω τον Όμηρο

Ενα γεράκι να του περιγράψω την Παναγία 

Μια κουκουβάγια να πεί στην Αθηνά να μη περάσει απ την Αθήνα 

και σκουντουφλήσει στον λόφο με τα σκουπίδια 

Σ ένα λοφάκο μικρό που δεν πιάνει τ ανθρώπου το μάτι 

θα με περιμένει η Ελένη η Μεσολογγίτισσα με μιά κούπα νεράκι πηγών και λεμόνι 

κομμένο απ τον κήπο  των Μυκηνών!

Μπροστά μας η Πλάση και ένα αμόνι και φυσερό του ουρανού τ εργαστήρι 

Θα φέρνει την καταιγίδα μέ ποδοβολητό και τροχούς δανεικούς από το φως 

Α--------------

Χρονολόγιον 22//9//2025

`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

αγκίδα οφθαλμού 

όχι ανώφελη 

παρά πόρος πόντισης φωτός

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

......αν ζωγράφιζα την αγάπη στο  γήινο βίωμα θα ήταν ζείδωρη σαν πίνακας 

αν την ζωγράφιζα στο εσωτερικό τοπίο θα ήταν ηριδανός με εκρήξεις ήσυχου φωτός 

με τρόπο που να ανατριχιάζουν τα Στερεώματα και να γεννούν τις μελωδικές νότες

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ωντεν

(«Αυτός που πιο πολὺ αγαπάει»)

Αν τ’ άστρα, δίχως ανταπόκριση από μας,

Όλο πάθος καίγονταν μεμιάς;

Αφού η αμοιβαία αγάπη δεν κρατάει,

Ας είμαι εγώ που πιο πολὺ αγαπάει.
.............................................................................

μτφρ Ερρίκος Σοφράς

````````````````````````````````````````````````````````````

...................κυριακάτικοι διάλογοι

αυτό που με ντροπή έκρυβα
την τρυφερότητα που ένοιωθα
ήταν η άπιαστη ελευθερία που με πάθος ποθούσα
η τρυφερότητα ήταν η αλήθεια 

τόση που θύμιζε αγάπη

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου