~~ΕΝΤΑΥΘΑ

Των ψυχών αύριο!
Να μας συγχωρέσουν όσοι μας μεγάλωσαν, με τόση αγάπη και υπερασπίστηκαν την πατρίδα, την πίστη, τον ελληνικό τρόπο, τον συγγενή, τον απέναντι, τον όποιο είχε ανάγκη ,
αυτοί που μέσα από την πολλή αγάπη μέσα στην πελώρια διαστολή των αισθημάτων, δώρισαν στα παιδιά τους την εργασία φωτός
Να μας συγχωρέσουν που ακόμη δεν φτάσαμε την μεγαλοσύνη τους. Των ψυχών αύριο ξημερώνει.....
.....
ΑΝΘΡΩΠΟΠΟΙΗΣΗ

ΕΝΤΑΥΘΑ (απόσπασμα)

"....γνώριζα κάποιο άλογο
που μιά μέρα, κάποτε, αποχαιρέτησε,αυτόν που εμπιστευόταν
πιό πολύ κι από τον ουρανό

στάθηκε παραδίπλα -στην μοιρολογίστρα-το χώμα σκέπαζε αργά και βασανιστικά το πρόσωπο αυτού που του μιλούσε
και του έλεγε , λέξεις ανθρώπινες, πότε για μάθημα, πότε για συμβουλή, πότε για φροντίδα, πότε για σβελτάδα
στεκόταν παραδίπλα το γενναίο ζωντανό,με την μούρη κατεβασμένη--κι αυτός ο χριστιανός άλλον στον κόσμο δεν είχε--

στεκόταν και θυμόταν τον καταρράκτη που φερε ο θεός πέρυσι , μήνα Φλεβάρη, και το κατώι έμπαζε και αυτός που ήταν τώρα νεκρός αλαφιάστηκε, ξύπνησε, με τις βράκες τις μακριές προσέτρεξε, άπλωσε μουσαμάδες, έτριψε την χαίτη και την πλάτη με τα χνώτα του,
το μπουρίνι αγρίεψε και τότε αυτός -ο ξαγρυπνισμένος--στάθηκε δίπλα στ άλογο, το κράτησε σφικτά να μη κρυώνει, άχνιζε με την ανάσα του την αλογίσια ράχη κι εριχνε ο Θεός μποτίνι κι έτρωγε ο ίδιος την βροχή........ μέχρι να ξημερώσει....

είχε δουλειά--ο μπιστικός αναβάτης του-- να πάει τα φάρμακα και τα γιατρικά, στον Πέρα Μαχαλά στην βουνοκορφή στ΄αγνάντι
έτρεμε.....ζεματιζόταν από τον πυρετό
ανέβηκε στην σέλα και έγειρε το κεφάλι του στον λαιμό μου

τότε
βάδιζα -εγώ τ άλογο-απαλά
προσέχοντας μην τον ρίξω μια και ήταν βυθισμένος σε βαθύ ύπνο, λήθαργο μου θύμιζε
είχα ξαναπάει αγώι εκεί, την ήξερα τη διαδρομή
μου είχε πει που θα πηγαίναμε, μου χε μάθει γράμματα είχα αντιληφθεί

εκείνη τη μέρα, μόλις φτάσαμε και χλιμίντρισα για να τονε ξυπνήσω
με φίλησε, όμοια η μάνα μου που την είχα χάσει από πουλάρι

και τώρα αυτός, ο πιό δικός μου άνθρωπος, σκεπάστηκε με χώμα, άνοιξαν τα σπλάχνα της Γης να κοιμηθεί, να πετάξει
να ανοίξουν οι ουρανοί για τα καλωσορίσματα...

κι ένα μοιρολόι δεν πρόλαβε -ο χριστιανός--εμένα, να μου μάθει----να τονε χαιρετήσω να τον συνοδέψει η αλογίσια λαλιά μου μέχρι τα περάσματα --

πάει ο άγιος αυτός

ορφάνεψα για πάντα κι εγώ...""

ΑΚΛΙΤΟΝ ΑΣ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

...Για τον Βαλέ σπαθί

θα σας το μαρτυρήσω

Ο Βαλεντίνο είναι από το Ναύπλιο!!!

Ναι σωστά! Μας το είχε πει ο Σούλης Αναγνωστόπουλος θείος αγαπημένος και αδελφός της μάνας μου

Ελεγε λοιπόν ο χιουμορίστας Θείος

<πάνε οι κλούβιοι λιγωμένοι να αλλάξουν καρδιές και σοκολάτες

αν ήξεραν ποτέ δεν θα το πάθαιναν

Ο Βαλεντίνο ήταν γκαρσονάκι εδώ παραπάνω στο κουτούκι του Αντρέα, μερικά μέτρα απ τον Άη -ΓΙώργη

Το όνομά του ήταν Ντίνος

Γέμιζαν τα τραπέζια της ταβέρνας και γύρω γύρω κρέμονταν τα κρασοβάρελα με το αγιωργιτικο της Νεμέας

Αφού πίναν το πρώτο αρχιζαν να αποζητούν το δεύτερο ποτηράκι
<βάλε Ντίνο ακόμη ένα>

επανάληψη από όλα τα τραπέζια κι έτρεχε το κομψό αντράκι με το μουστακάκι και μέχρι η νύχτα να πήξει ακουες στο στενό δρομάκι <Βάλε Ντίνο> <Βάλε Ντίνο>

του μεινε το Βαλεντίνος ως παρατσούκλι λοιπόν

κάποιο καλοκαιράκι τον ηγάπησε μια λεπτή ξανθιά από την Σουηδία

περίμενε με του είπε θα ξανάρθω

ο Βαλεντίνος κι αυτός κτυποκάρδησε

την περίμενε μόλις πήρε το θέρος

ο Αργολικός σαν πτερωτό μελωδούσε

...πέρασε το καλοκαιράκι

ήρθε το φθινόπωρο

πέρασε κι αυτό

και τον χειμώνα ο Βαλεντίνος μισός από την λύπη

εφκιαξε τον μπόγο του κι έφυγε για πάντα απ τ Αναπλι

δεν ξαναήρθε ποτέ....>

Γι αυτό σας λέω μακριά
δεν έχει η αγάπη γιατρειά

Αυριο λοιπόν γιορτάζει ο χαμένος συντοπίτης μου !

ΑΚΛΙΤΟΝ ΑΣ ~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Περιμένουμε θαύματα λοιπόν 

Βγάζουμε το μέσα μας 

Το ξεπλένουμε στην νεροποντή

Απλώνουμε σπλαχνικά τα ευαίσθητα στοιχεία μας 

Καλό είναι να βρεθούμε σε ήλιο δυνατό αλλά ευγενικό 

Και νηφάλια ενδον πεδίο θαυμάτων 

και τι μας λες ξύπνια;; κι αν δεν είναι θαύματα ;;

μα....δεν υπάρχουν μόνο καλά θαύματα 

και οι κατραπακιες οι ξαφνικές είναι κάτι σαν θαύμα αν κρατήσουμε την νηφαλιότητά μας 

ναίτ σε όλους

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου