«Σ’αγαπώ σα φυτό που δεν ανθίζει, μα μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο»------Πάμπλο Νερούδα-------
-------------------------------------------------------
Κάποτε παλιά με ρώτησε κάποιος ασθενής σε χωριό μετά την καμπούρα στο Παρθένι
-----Πώς είναι ένας επαναστάτης άραγε γιατρέ;;
πριν αποθάνω για τα καλά, να προλάβω σαν άνθρωπος να κάνω μια επανάσταση
Ξαφνιάστηκα
Εμεινα να τον παρακολουθώ καθήμενο στην άκρη του κρεβατιού, να φτιάχνει το σαπούνι στο μικρό κυρτό βαζάκι, μαλακώνοντας τις τρίχες του πινέλου για το ξύρισμα στα γένια του προσώπου του, μια και η μέρα ήταν η πρώτη μετά από ένα εικοσαήμερο κατάκλισης
Ο ήλιος έλουζε το βαζάκι και τα ασημένια λιγοστά μαλλιά του τέως ασθενούς μου που έχαιρε την υγεία του από την αρχή
Αυθόρμητα του απαντώ...
-----Ο αληθινός επαναστάτης είναι αληθινός ποιητής...
Ολόκληρο κύμα βουβό απλώθηκε στο μισοξυρισμένο μάγουλο
λέγοντας μου -----μου λείπει το σανδαλόξυλο στο μίγμα, αυτό που ξεκουμπώνει τ αρώματα που τρέχουν στον αγέρα και στο γέλιο μιας γυναίκας
Αποχαιρετώντας τον επαναστάτη που γεννήθηκε από έναν νέο ποιητή, που ίσως είχε μπροστά του μια λιγνή κοντή γραμμή ζωής
η μέρα μου στο δρομί επιστροφής ήταν μιά άλλη μέρα
αποσπ "ΕΝΤΑΥΘΑ" --ΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου