Μακεδονία, Γρεβενά, Οικογένεια Σπηλαιωτών 1910.

Μακεδονία, Γρεβενά, Οικογένεια Σπηλαιωτών 1910.

Το Σπήλαιο Γρεβενών είναι χωριό του νομού Γρεβενών.

Οι κάτοικοι του Σπηλαίου συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, με γνωστότερο αγωνιστή τον Γεώργιο Σπηλαιώτη, που πήρε μέρος σε πολλές μάχες στη νότιο Ελλάδα και υπηρέτησε ως ταγματάρχης στον πρώτο τακτικό στρατό επί Ιωάννη Καποδίστρια. Από το Σπήλαιο ήταν ο Μακεδονομάχος Οπλαρχηγός Αδαμάντιος Μάνος (καπετάν Κόκκινος)

Οι μόνιμοι κάτοικοι του Σπηλαίου ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια της γης.

Το Σπήλαιο Γρεβενών βρίσκεται 25 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης των Γρεβενών στον ορεινό όγκο της βορειοανατολικής Πίνδου. ‍Ανήκει στο νομό Γρεβενών.

Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1000 μ. στο νοτιότερο υψίπεδο του όρους Όρλιακα.

Από τα δυτικά περνάει ο ποταμός περιβολιώτικος και από τα ανατολικά ο σμιξιώτικος όπου ενώνονται και δημιουργούν τον Βενέτικο τον κυριότερο παραπόταμο του ποταμούΑλιάκμονα. Στο παρελθόν περιβάλλονταν από ρωμαϊκά και βυζαντινά υψηλά τείχη αποτρέποντας οποιονδήποτε επίδοξο εισβολέα.

Από το χωριό προς τα ανατολικά είναι τα Πιέρια-Καμβούνια-Όλυμπος-Ζυγό ενώ προς τα δυτικά ο εθνικός δρυμός Πίνδου με την Βάλια Κάλντα.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον αξιοθέατο που αξίζει να επισκεφτεί κανείς είναι επίσης η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου.Το καθολικό της μονής είναι ο συνήθης αγιορείτικος τύπος ναού.

Το τέμπλο, η δυτική θύρα και τα φράγματα των παραθύρων αποτελούν πολύ σημαντικά δείγματα της ξυλογλυπτικής του 17ου αιώνα.

Το καθολικό αφιερωμένο στην Παναγία, ιδρύθηκε το 1633 επί αρχιεπισκόπου Γαβριήλ, από την Μηλιά Μετσόβου

Η διακόσμησή της έγινε από τους ζωγράφους Νικόλαο και Ιωάννη σε δύο φάσεις. Τα ανώτερα τμήματα και οι χώροι κοσμήθηκαν στα 1649-1650.

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η μονή λειτούργησε ως κρυφό σχολειό και ως νοσοκομείο για τους τραυματίες και σύμφωνα με την προφορική παράδοση το επισκέφθηκε δύο φορές ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.Στις αρχές του 20ου αιώνα τα πλούσια κειμήλια της μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι της Ζάβορδας με το οποίο η μονή συγχωνεύτηκε το 1935.

Πηγή Βικιπαίδεια

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Γυναίκες των Δελφών

Γυναίκες των Δελφών καθαρίζουν το αρχαίο θέατρο απο χώματα και ξερά χόρτα.

Δεκαετία 1960 (Φωτογραφία της Kathy Saccopoulos)

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Μέτσοβο 1950 φωτογραφία Τάκης Τλούπας

Μέτσοβο 1950 φωτογραφία Τάκης Τλούπας

Και η πορεία του μαλλιωτού στο διάβα των χιλιετηρίδων του ελληνικού πολιτισμού

(η λέξη μαλλιωτό επεσημάνθηκε από τον φίλο Μιχάλη Πατσίκα)

Anna Staikou

ΠΑΠΠΟΣΙΛΗΝΟΣ

Ο γηραιότερος του θιάσου των Σιληνών, δάσκαλος του Διονύσου στην οινοποσία σύμφωνα με τους Ορφικούς Ύμνους, ο Παπποσιληνός φοράει τον ολόσωμο "μαλλιωτό χιτώνα" με τις άσπρες τρίχες και κουβαλάει στην πλάτη τον οξυπύθμενο αμφορέα με το κρασί.

Λεπτομέρεια καλυκωτού κρατήρα, ίσως αναπαράσταση ηθοποιού.

Άγνωστη προέλευση, 375-350 π.Χ.

Συλλογή Εμπεδοκλέους.

Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Συλλογή Αγγείων

PAPPOSILENOS

The oldest of the gang of Silenoi, tutor of God Dionyssos in wine-drinking according to the Orphic Hymns, Papposilenos wears his body stocking tufted with white hair (malliotos chiton) and carries his pointed amphora with wine.

Detail of a calyx crater, perhaps a representation of an actor.

Unknown provenance, 375-350 BC.

Empedokles Collection.

Athens, National Archaeological Museum, Vase Collection

Anna Staikou

Ποιος είναι ο θεός Σιληνός, που ανακαλύφθηκε στην αγορά της Πέλλας "...εν τούτοισι και ο Σιληνός τοίσι κήποισι ήλω, ως λέγεται υπό Μακεδόνων. υπέρ δέ των κήπων όρος κείται Βέρμιον ούνομα, άβατον υπό χειμώνος, ενθεύτεν δέ ορμώμενοι, ως ταύτην έσχον, κατεστρέφοντο και την άλλην Μακεδονίην". Το απόσπασμα από το 8ο βιβλίο των Ιστοριών του Ηροδότου, περιγράφει το αδιάβατο Βέρμιο, πάνω από τους κήπους του Φρύγα βασιλιά Μίδα, όπου πιάστηκε με παγίδα ο Σιληνός, θεότητα του κρασιού, που θεωρείται μάλιστα ότι ανέθρεψε τον Διόνυσο.

Ο Σιληνός, έχει ύψος περίπου 175 εκ. Δεν θα μπορούσε να πει κανείς, πως πρόκειται για άνδρα ιδιαίτερης ομορφιάς. Χαρακτηριστική είναι η μακριά γενειάδα του. Η εικόνα αυτή, τουλάχιστον, προκύπτει από το μαρμάρινο άγαλμα, που βρέθηκε στην πανεπιστημιακή ανασκαφή του ΑΠΘ, στην αγορά της Πέλλας.

"Κατά την έρευνα στη βόρεια στοά της Αγοράς της Πέλλας, εντοπίστηκε μαρμάρινο άγαλμα φυσικού μεγέθους σε πολλά τμήματα, που συγκολλούνται. Απεικονίζεται όρθια ανδρική γενειοφόρος μορφή. Φορά δορά και φέρει ενδρομίδες. Διατηρούνται σποραδικά υπολείμματα χρωμάτων. Η μορφή με πιθανότητα ανήκει στον κόσμο του Διονύσου (Σιληνός)" αναφέρεται στην ανακοίνωση, για την ανακάλυψη της ανασκαφής. Η αγορά της Πέλλας είναι το μεγαλύτερο οικοδόμημα, σε μέγεθος, στην οικουμένη, καθώς εκτείνεται σε 72.000 τ.μ. και καταλαμβάνει το κέντρο του απόλυτα ορθοτομημένου ρυμοτομικού σχεδίου της πρωτεύουσας των Μακεδόνων Βασιλέων" σημείωσε ο καθηγητής, προσθέτοντας ότι η ανακάλυψη του αγάλματος έγινε "στη βόρεια πτέρυγα του στωικού οικοδομήματος, με κιονοστοιχία γύρω στα 207 μέτρα της βόρειας πτέρυγας της αγοράς". Το άγαλμα έχει μεταφερθεί στα εργαστήρια συντήρησης του αρχαιολογικού χώρου της Πέλλας.

από News.Gr

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

ΜΑΤΡΙΞ

επειδή είμαστε έγκλειστοι στο μάτριξ με συγκολλητική ουσία το φέις

τότε να δημιουργήσουμε μικρές και αλλεπάλληλες εστίες ανατιναξης των ατσάλινων τοίχων του φεις για να μπεί ο ήλιος

μέγας οδηγός ο Κωστής Παλαμάς που μας ορμήνεψε

"εγώ τον ρυθμό του κόσμου τον άλλαζα και τον αναποδογύριζα"

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

χρονικό 31 -01-2021

η ταύτιση με τους κυβερνήτες ή με κομματικούς αρχηγούς οποιουδήποτε χρωματισμού, και μας μειώνει και μας θολώνει το πολιτικό κριτήριο, είναι μια μορφή φρικτού κόμπλεξ

(αφορά όλον τον πλανήτη το άνω σχόλιο όχι μόνο την Ελλάδα)

να φαντασιωθούμε εγκαίρως την μετάλλαξη που έρχεται

υπάρχει ένα τρικάκι γι όλο αυτό

οταν δεν θα αισθανόμαστε μετάλλαξη θα έχουμε παντελώς μεταλλαχθεί εμείς

a propos στην περιοχή παρακέντρου πέφτουν ρυθμικές πιστολιές ασκούμενοι στο σημάδι (για λίγη ώρα)

το λες και ντρέπεσαι να το ξαναπείς επειδή απαντούν

μπαααα, δεν νομίζω

παράκουσες βρε Άννα

διότι αγάπες μου δεν έχετε αντιληφθεί οτι ο απόλυτος εχθρός είναι αυτός που επισημαίνει οτι μόλις τον σκότωσαν

παιδικό παιχνίδι στ Ανάπλι

ποιός με το Κρέοντα και ποιός με την Αντιγόνη;;

κανείς δεν ήθελε τον Βασιλέα

όλοι είμαστε οι Αντιγόνες

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Ζακλίν ντε Ρομιγί

«Αυτό που λατρεύω στα ελληνικά κείμενα είναι η συνάντηση με τη γέννηση της έλλογης σκέψης... Ο Λόγος είναι το τείχος που προστατεύει από την κτηνωδία. Όποιος δεν ξέρει να εκφραστεί, όπως πολλοί νέοι σήμερα, τότε δεν του απομένουν παρά οι γροθιές, το ξυλοκόπημα, η ωμή, ανόητη και τυφλή βία».

Δεν τα έχει πει αυτά κάποιος Νεοέλληνας υπερπατριώτης, αλλά μια Γαλλίδα ελληνίστρια, η Ζακλίν ντε Ρομιγί. Και τα είπε διαμαρτυρόμενη και αυτή, επειδή η γαλλική κυβέρνηση περιόρισε τις ώρες διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, όπως και των λατινικών, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και είχε απόλυτο δίκιο να διαμαρτύρεται.

Με τη διαφορά ότι η γαλλική κυβέρνηση καθυστέρησε πάνω από τρεις δεκαετίες να πάρει αυτή την απόφαση. Προηγήθηκε η Ελλάδα! Η οποία, μετά τη μεταπολίτευση, έκανε ό,τι μπορούσε για να υποβαθμίσει τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία. Λες και αυτά τα ελληνικά ήταν ξένα προς την ιστορία, την ύπαρξη, το μεγαλείο αυτής της δύσμοιρης χώρας, που ακόμα λέγεται Ελλάδα.

Σήμερα, τα νέα παιδιά αλλά και πολλοί μεγαλύτεροι έχουν αποκοπεί από τις ρίζες της αρχαιότερης εν ζωή γλώσσας του κόσμου, από αυτόν το θησαυρό που επί εκατοντάδες χρόνια έχει φωτίσει την ανθρωπότητα με τις σκέψεις και τις δημιουργίες φιλοσόφων, τραγωδών, ποιητών.4/10/2010

Σεραφείμ Φυντανίδης

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Τί ακριβώς μας συμβαίνει;; 31 Ιανουαρίου 2021

Τί ακριβώς μας συμβαίνει;;

Αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα που αναδύθηκε από τα έγκατα του σπασμένου φακού της εικόνας

Μία πραγματικότητα που όμως δεν μας αρέσει

Κι αφού δεν μας αρέσει αφηνόμαστε στα μπουρίνια και στις άτσαλες καταιγίδες αφού πρώτα παραδώσουμε και εξουσιοδοτήσουμε-εν λευκώ ή εν μαύρω-αυτούς που χρόνια βρίσκονταν στον πάτο της πραγματικής εικόνας

Αυτό όμως ονομάζεται εθελοντική και τυφλή ευθανασία

Αν ρωτήσουμε τα παιδιά μας ή και τα ελάφια τί να κάνουμε

Αυθόρμητα θα πούν Αντισταθείτε

.......................Εν Αθήναις ο καιρός ασάλευτος και κορνιζαρισμένος

Λίγοι ταράζονται με τα τεκταινόμενα

Αλλοι ως καρτούν, αντιλαλούν ένα ---δεν μπορεί, γιατί να θέλουν το κακό μας οι άρχοντες παγκόσμιοι και εντεταλμένοι υπάλληλοι;;---

Μετά από αυτή την κραυγή την ώρα που το σκάφος ήδη μπάζει προτιμάς να λύσεις σταυρόλεξο με λέξεις αρχαίες Ολο και κάτι θα βρεθεί να στηρίξει το ηθικό

Από την άλλη αντιμέτωποι και με την αναρώτηση του τύπου δεν σε φτάνουν τα τόσο δύσκολα της καθημερινής ζωής μας;;

Τα υπαρξιακά, τα επαγγελματικά η τακτοποίηση των λογαριασμών κτλ κτλ

Και θα πρέπει να το πάρεις πάλι από την αρχή Τι είναι ο άνθρωπος και πώς το έβλεπαν οι Πελασγοί μέχρι και τώρα

Προσωπικά το παίρνω πλέον ως περίγελω και δεν μ αρέσει, οπότε σφαλίζω το στόμα.

Σ αυτή την χώρα τελικά θα μας σώσουν τα παιδιά και τα ελάφια

Πάμε στοίχημα

ακροτελεύτιο χρονολόγιο του μήνα Ιανουαρίου 2021

----------------------------

φωτό ελάφια στην Κοζάνη

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΣ (ΖΟΥΠΑΝΙ) ΒΟ'ΙΟΥ

Το μεγαλύτερο μαστοροχώρι της Μακεδονίας

ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΣ (ΖΟΥΠΑΝΙ) ΒΟ'ΙΟΥ

Είναι ο Πεντάλοφος Βοίου. το χωριό των "πελεκάνων"

Επικεφαλής της ομάδας ήταν ο πρωτομάστορας.Ήταν συνήθως και άριστος πελεκάνος - τεχνίτης της πέτρας. Οι πελεκάνοι ήξεραν τις ιδιοτροπίες του υλικού και πως να το χειριστούν, φτιάχνοντας αριστουργήματα. Ο πρωτομάστορας έδινε σε γενικές γραμμές το σχέδιο του σπιτιού σε συνεργασία με τις επιθυμίες του ιδιοκτήτη. Κυρίως όμως, έπρεπε να είναι καλός στο κουμάντο.

Ο Πεντάλοφος το μεγαλύτερο μαστοροχώρι της Μακεδονίας βρίσκεται στο νότιο τμήμα του Βοΐου, κτισμένο αμφιθεατρικά ανάμεσα στις κορφές Γκραντίσκα και Ρουμάνι και πολύ κοντά στο σημείο όπου συναντιούνται οι νομοί Κοζάνης, Καστοριάς και Γρεβενών. Βρίσκεται στη δυτική άκρη του νομού Κοζάνης και όλη η περιοχή διαθέτει απίστευτο φυσικό κάλλος

Λέγεται και Πετρόβουνον, πρότερον δε εκαλείτο Ζουπάνι

Παρόλο που η περιοχή κατοικείτο από τα αρχαία χρόνια, ο Πεντάλοφος δημιουργήθηκε στα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου. Κατά την τουρκοκρατία, ήταν ένα κεφαλοχώρι της ΒΑ Πίνδου, με αμιγώς ελληνικό πληθυσμό που κατέφευγε στα δασωμένα και απομονωμένα μέρη του Βοΐου για καταφύγιο. Εγινε ιδιαίτερα γνωστό για τους μαστόρους του και ιδίως τους λιθοξόους (πελεκάνους), που δημιουργίες τους θα δείτε στο χωριό και στη γύρω περιοχή, αλλά και στο Πήλιο! Εκτός από τα περίπου 500 καλοδιατηρημένα διώροφα και τριώροφα πετρόκτιστα του χωριού, θα δείτε την τέχνη των μαστόρων στις εκκλησιές, στα καμπαναριά, στις βρύσες και στα γεφύρια.

Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο ο Πεντάλοφος αποτέλεσε το ορμητήριο του ελληνικού στρατού. Από εδώ πέρασε ο συντ/χης Δαβάκης, και ξεκινούσαν οι γυναίκες της Πίνδου φορτωμένες με πυρομαχικά στην ανηφόρα για το μέτωπο, μεταφέροντας και τους τραυματίες κατά την επιστροφή τους.

Εδώ γεννήθηκε η χαρακτηριστική φράση Πέτρα είχαμε, πέτρα δουλέψαμε… Οι μάστορες που έβγαλε ο τόπος ήταν τόσοι πολλοί και ξακουστοί, με αποτέλεσμα να αποκαλούνταν ως Ζουπανιώτες, όχι μόνο οι μάστορες του γειτονικού Βυθού, αλλά όλοι όσοι προέρχονταν από το Βόιο.

Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας το Ζουπάνι ήταν το σημαντικότερο κέντρο της βορειοανατολικής Πίνδου. Στα χρόνια της Επανάστασης εδώ δρούσε ο Παύλος Μελάς, όπως και μέχρι εδώ έφταναν οι επιδρομές των Τουρκαλαβανών για να σκορπίσουν την καταστροφή και τελικά να κάψουν το χωριό το έτος 1829.

Οι γυναίκες της Πίνδου σημείωσαν: "Φορτωμένες με πυρομαχικά στην ανηφόρα για το μέτωπο και τραυματίες στην επιστροφή.

Η νύχτα ζύγωνε, η βροχή δυνάμωνε και οι πρώτοι στρατιώτες πρόβαλαν μουσκεμένοι μέχρι το πετσί με το όπλο και τα εφόδιά τους φορτωμένοι. Σα νύχτωσε κατέφθαναν κι άλλοι πολλοί και γυναίκες με μουλάρια και άντρες του χωριού με δαδιά, για να δείχνουν το δρόμο. Ακόμα και στην αυλή μας είχαμε πολεμοφόδια. Φωνές, αλαλαγμός, τα ζώα δεν τα άφηναν να γυρίσουν πίσω, έπρεπε να ξαναπάνε στον Αι-Γιώργη της Βουχωρίνας. Ορθάνοικτες οι πόρτες του σχολείου να δεχθούν τους στρατιώτες. Με τα προπύλαιά του, τα μεγάλα παράθυρα και τις πελεκητές σε αρμονία πέτρες του, μου μιλούσε:

«Μη φοβάσαι, θα νικήσουμε». (Δωροθέα Τακαλιού)

Εδώ γράφτηκε η πρώτη ήττα των κατακτητών και από χωριά σαν τον Πεντάλοφο άλλαξε η παγκόσμια ιστορία. Βομβαρδίστηκε πολλές φορές από την ιταλική πολεμική αεροπορία, αλλά και από οβίδες όλμων κατά τον Εμφύλιο. Ως εκ θαύματος, γλίτωσε την πυρπόληση από τους Γερμανούς το έτος 1944 αν και υπήρξαν εκτελέσεις. Κάηκαν μόνο οι υποδομές των ανταρτών και το παλιό σχολείο, που ήταν ένα έργο τέχνης.

Σήμα κατατεθέν αποτελεί η Γκραντίσκα και ο Ι.Ν. του Αγ. Αχιλλείου. Η Γκραντίσκα δεν είναι απλά ένας βράχος. Οι Πενταλοφίτες τον θεωρούν ιερό και είναι έθιμο για ζευγάρια, παρέες και ολόκληρες οικογένειες να ποζάρουν μπροστά της για μια φωτογραφία, συμβολίζοντας με την αγέρωχη ράχη της την ανθεκτικότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Από το έτος 1346 είχε ξεκινήσει να λειτουργεί ως κάστρο, τμήματα του οποίου σώζονται ακόμη. Άλλωστε, η λέξη Γκραντίσκα σημαίνει μικρή πόλη – κάστρο.

Ο Ι.Ν. του Αγ. Αχιλλείου χτίστηκε το έτος 1742 από Ζουπανιώτες μαστόρους και φιλοτεχνήθηκε το 1774 από ζωγράφους των Χιονάδων της Ηπείρου. Το ιερό είχε ιστορηθεί νωρίτερα, το έτος 1744, από Γιαννιώτες ζωγράφους. Εδώ οι δημιουργοί υπερέβαλαν εαυτών. Πρόκειται για ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό κτίσμα και ένα αριστούργημα της αγιογραφικής τέχνης. Σήμερα, έχει κηρυχτεί Διατηρητέο Μνημείο.

Παλιότερα αποτελούσε το χώρο εκκλησιασμού και των κατοίκων του Βυθού, όταν τα δύο χωριά θεωρούνταν ως ένα. Οι ντόπιοι σέβονταν τόσο πολύ τον Άγιο, που μια παλιά παράδοση λέει πως όσοι περνούσαν έφιπποι από εκεί έπρεπε να ξεπεζέψουν, γιατί αλλιώς τα άλογα τρόμαζαν, αγρίευαν και δεν προχωρούσαν.

Σαν περάσεις φίλε από τον Πεντάλοφο, μην ξεχάσεις να ανάψεις ένα αγιοκέρι στη χάρη του Αγίου και να θαυμάσεις από κοντά τα έργα μιας εποχής όπου δεν υπήρχαν οι μηχανές και οι άνθρωποι δεν ζούσαν στον πυρετό μας. (Αργύρης Παφίλης)

(Αφιερωμένο στην εκλεκτή φίλη ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΙΡΑΧΤΑΡΗ που χθές έμαθα οτι είναι η καταγωγή της.

Την θαύμασα και βάλθηκα να σας πω λίγα για τον γενέθλιο τόπο της

Μαρία μου διορθώνεις

Χρησιμοποίησα την πηγή της σελίδας του Δήμου Βοίου προσθέτοντας και λίγα ιστορικά στοιχεία)

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Ο Τοτός

στο τέλος αν επιτρέψουμε την πλήρη αποδόμηση της ελληνικής ταυτότητας πολιτισμού το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων θα ασχοληθεί με τον Τοτό...!

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Εκοιμήθη ο συνθέτης και μουσικολόγος Χριστόδουλος Χάλαρης 31 Ιανουαρίου 2019

Εκοιμήθη ο συνθέτης και μουσικολόγος Χριστόδουλος Χάλαρης

Παιδί κρητικής οικογένειας παραδοσιακών μουσικών με πρώτη και παντοτινή αγάπη του τη βυζαντινή μουσική

Ήταν μια σπουδαία προσωπικότητα της ελληνικής μουσικής, με τεράστια εθνική προσφορά. Γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1946, μεγάλωσε στην Κρήτη και έκανε μαθήματα βυζαντινής μουσικής με τον Απ. Βαλληνδρά. Από το 1964 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και σπούδασε μαθηματικά, κυβερνητική και μουσικό αυτοματισμό (École Pratique des Hautes Etudes).

Το 1969 επέστρεψε και άρχισε να ερευνά σε βάθος τη βυζαντινή μουσική. Η διδακτορική του διατριβή (Παν/μιο του Βενσέν) είχε ως θέμα τη δομική ανάλυση της βυζαντινής μουσικής. Από το 1970 είναι μέλος του Παρισινού «Κέντρου Μαθηματικών Σπουδών Μουσικού Αυτοματισμού». Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, ίδρυσε την «Ορχήστρα παλαιών παραδοσιακών και πρωτότυπων Οργάνων» (κατασκευάζοντας πολλά από αυτά τα όργανα μόνος του) και παρουσίασε την «Κοσμική βυζαντινή μουσική».

Ο Χριστόδουλος Χάλαρης στη δεκαετία του 1980 δημιούργησε τη δισκογραφική εταιρεία «Οrata», η οποία έχει στον κατάλογό της σημαντικά έργα της βυζαντινής περιόδου, που ηχογραφήθηκαν υπό την εποπτεία του και συνάντησαν διεθνή αποδοχή.

Ο ίδιος διέθεσε μεγάλο μέρος του χρόνου και των χρημάτων του για να ανακαλύψει και να αποκρυπτογραφήσει - ως έργο ζωής - χειρόγραφα μεσαιωνικής βυζαντινής μουσικής, που βρίσκονται στην κατοχή του. Επίσης, δημιούργησε στη Θεσ/νίκη το Μουσείο Αρχαίων και Βυζαντινών Οργάνων, τα οποία επανακατασκεύασε με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια μέσα από παραστάσεις αγγείων και άλλες διαθέσιμες πηγές.

Ο Χριστόδουλος Χάλαρης υπήρξε επί δεκαετίες και ένας εναργέστατος ερευνητής μουσικολόγος με σχεδόν αποκλειστικό αντικείμενο τη βυζαντινή μουσική. Καρπός αυτής της μακράς και επίπονης έρευνάς του είναι - μεταξύ άλλων - το τρίτομο σύγγραμμα «Η ιστορία της αρχαίας ελληνικής και της βυζαντινής μουσικής».

..........................

Το έργο «Ακολουθία» σε στίχους Γιάννη Κακουλίδη κυκλοφόρησε από την Columbia τον Νοέμβρη του 1974. Βασικοί ερμηνευτές της «Ακολουθίας» ήταν ο Νίκος Ξυλούρης και η Δήμητρα Γαλάνη, ενώ ο Χρύσανθος ερμήνευσε ένα ιστορικό ντουέτο με τον Νίκο Ξυλούρη - «Του θάνατου παράγγειλα». Τη μακέτα του εξωφύλλου επιμελήθηκε ο Ανακρέων Καναβάκης.

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου