Προσωπικό
Προς την Αμαλία Ρούβαλη 17 μηνός Φεβρουαρίου 2019
Ενταύθα
Προς την Αμαλία Ρούβαλη 17 μηνός Φεβρουαρίου 2019
Ενταύθα
Δεν έχω να προσθέσω το ελάχιστο στην περιγραφή της προσωπικότητας του Γιώργου Ρούβαλη
Τον περιέγραψε η δεινή πένα άξιων συμπολιτών
Στέκομαι δίπλα σου στο ύστατο χαίρε προς τον αγαπημένο σου αδελφό
Γενιά ποιητών και του λόγου σου, περιέγραψες , αγαπημένη Emily, καλύτερα από τον καθένα -όπως ήταν φυσικό-αυτό που με τον αδελφό σου Γιώργο πάντα σας ενώνει.
Κι αυτό είναι απερίγραπτο, απροσπέλαστο στην γραφή, άορατο στα μάτια των άλλων.
Με διακατέχει η θλίψη της πόλης μας ως λεπτό ανεπαίσθητο τραύμα, που διαπερνά το ευαίσθητο αέναο τοπίο.
Δεν είναι η προσωπικότητα του ταξιδευτή από τον εδώ κόσμο, δεν είναι η γραφή του , δεν είναι η μόρφωση, ούτε καν η "τρομερή" κατάκτησή του σε σπουδές και περγαμηνές.
Ενα θραύσμα στο κοινό μας σώμα, είναι πάντα κάτι άλλο. Είναι περισσότερο.Μάλλον άρρητο . Είναι μια ψηφίδα που δεν απουσιάζει ποτέ
Εμείς , σ αυτόν το τόπο τις απουσίες τις απεχθανόμαστε.
Υστατο χαίρε στον αδελφό σου δεν υφίσταται.
Να καταθέσω κάτι μικρό τελευταίο που εμεις οι δύο και οι συντοπίτες θα καταλάβουμε.
Πριν τρία χρόνια- θαρρώ- με την προσωπική μου στήριξη διοργανώσαμε μια ομιλιά του Γιώργου Ρούβαλη στο Κέντρο Ελληνικής Παράδοσης.
Μεσολάβησε όμως μια απεργία όλων των μέσων κυκλοφορίας.
Του ζήτησα να μεταθέσουμε την ημέρα ομιλίας. Δεν το δέχτηκε.
Παρουσιάστηκαν 5-6 στενοί φίλοι Αναπλιώτες.
Ο λόγος του περιεκτικός και αναλυτικός ταυτόχρονα όπως πάντα
Χειροκροτήθηκε από εμάς τους 5-6.
Εγραψε ως σημείωση την επομένη λοιπόν.
"Χθες παρουσιάσαμε το βιβλίο μου για τ Ανάπλι. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε.
5 ή 6 ηταν αλλά τι μέγα πλήθος στα μάτια μου
Υπήρξε μια ωραία βραδιά"
Τον περιέγραψε η δεινή πένα άξιων συμπολιτών
Στέκομαι δίπλα σου στο ύστατο χαίρε προς τον αγαπημένο σου αδελφό
Γενιά ποιητών και του λόγου σου, περιέγραψες , αγαπημένη Emily, καλύτερα από τον καθένα -όπως ήταν φυσικό-αυτό που με τον αδελφό σου Γιώργο πάντα σας ενώνει.
Κι αυτό είναι απερίγραπτο, απροσπέλαστο στην γραφή, άορατο στα μάτια των άλλων.
Με διακατέχει η θλίψη της πόλης μας ως λεπτό ανεπαίσθητο τραύμα, που διαπερνά το ευαίσθητο αέναο τοπίο.
Δεν είναι η προσωπικότητα του ταξιδευτή από τον εδώ κόσμο, δεν είναι η γραφή του , δεν είναι η μόρφωση, ούτε καν η "τρομερή" κατάκτησή του σε σπουδές και περγαμηνές.
Ενα θραύσμα στο κοινό μας σώμα, είναι πάντα κάτι άλλο. Είναι περισσότερο.Μάλλον άρρητο . Είναι μια ψηφίδα που δεν απουσιάζει ποτέ
Εμείς , σ αυτόν το τόπο τις απουσίες τις απεχθανόμαστε.
Υστατο χαίρε στον αδελφό σου δεν υφίσταται.
Να καταθέσω κάτι μικρό τελευταίο που εμεις οι δύο και οι συντοπίτες θα καταλάβουμε.
Πριν τρία χρόνια- θαρρώ- με την προσωπική μου στήριξη διοργανώσαμε μια ομιλιά του Γιώργου Ρούβαλη στο Κέντρο Ελληνικής Παράδοσης.
Μεσολάβησε όμως μια απεργία όλων των μέσων κυκλοφορίας.
Του ζήτησα να μεταθέσουμε την ημέρα ομιλίας. Δεν το δέχτηκε.
Παρουσιάστηκαν 5-6 στενοί φίλοι Αναπλιώτες.
Ο λόγος του περιεκτικός και αναλυτικός ταυτόχρονα όπως πάντα
Χειροκροτήθηκε από εμάς τους 5-6.
Εγραψε ως σημείωση την επομένη λοιπόν.
"Χθες παρουσιάσαμε το βιβλίο μου για τ Ανάπλι. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε.
5 ή 6 ηταν αλλά τι μέγα πλήθος στα μάτια μου
Υπήρξε μια ωραία βραδιά"
Αμαλία σε φιλώ
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου