Υπερασπιστής της έρμης Πατρίδας
ένας Βέλγος λάτρης του πολιτισμού και των παραδόσεων του τόπου μας εγκατεστημένος στο Ναύπλιο
ένας Βέλγος λάτρης του πολιτισμού και των παραδόσεων του τόπου μας εγκατεστημένος στο Ναύπλιο
Παπαρούνες στην Τίρυνθα..!
poppies in Tiryntha
poppies in Tiryntha
το σχόλιο που ακολουθεί και η φωτογραφία από τον Άγγελο Ασκληπιάδη:
For the last two years, I've been asking myself a question - to which I couldn't find an answer until now: "Why do I love this country so much?" Is it because of its history, the remains of which are so abundant and so rich? Is it because of its light, its climate? Is it because of its marvellous landscapes, its sea, its mountains? Is it because of its art, its literature, its poetry, its music? I couldn't really find the answer, as there seemed to be many, and not just one.
Perhaps the answer lies not in reasoning, but in deep emotions. I think I love this country because it makes me feel - in the most simple and honest way - "at home". It gives me the feeling I had when I was a small boy and my grandmother cooked all her delicious food and desserts for me alone, and pampered me to bits. A feeling of simplicity, a feeling of naked happiness, of sharing the most simple, yet essential things in life. Feeling at home, feeling loved, protected. I feel I belong here. I don't *know* if I do - I *feel* that I do. I feel I've always belonged here. I was away for so, so many years. Yet, this country waited for me, silently and patiently. And welcomed me back without asking any questions.
4--3--2017
Perhaps the answer lies not in reasoning, but in deep emotions. I think I love this country because it makes me feel - in the most simple and honest way - "at home". It gives me the feeling I had when I was a small boy and my grandmother cooked all her delicious food and desserts for me alone, and pampered me to bits. A feeling of simplicity, a feeling of naked happiness, of sharing the most simple, yet essential things in life. Feeling at home, feeling loved, protected. I feel I belong here. I don't *know* if I do - I *feel* that I do. I feel I've always belonged here. I was away for so, so many years. Yet, this country waited for me, silently and patiently. And welcomed me back without asking any questions.
4--3--2017
Για τα τελευταία δύο χρόνια, έχω θέσει μια ερώτηση - στην οποία μέχρι τώρα δεν μπορούσα να βρω μια απάντηση: "Γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτή τη χώρα;" Είναι λόγω της ιστορίας της, τα κατάλοιπα των οποίων είναι τόσο άφθονα και τόσο πλούσια; Είναι λόγω του φωτός του, του κλίματος; Είναι λόγω των θαυμάσιων τοπίων, της θάλασσας, των βουνών της; Είναι λόγω της τέχνης, της λογοτεχνίας, της ποίησης, της μουσικής της; Δεν μπόρεσα πραγματικά να βρω την απάντηση, καθώς φαινόταν να υπάρχουν πολλοί, και όχι μόνο ένας.
Ίσως η απάντηση δεν έγκειται στη λογική, αλλά σε βαθιά συναισθήματα. Νομίζω ότι αγαπώ αυτή τη χώρα επειδή με κάνει να νιώθω - με τον πιο απλό και ειλικρινή τρόπο - "στο σπίτι". Μου δίνει την αίσθηση που είχα όταν ήμουν μικρό αγόρι και η γιαγιά μου έψαξε όλα τα νόστιμα φαγητά και τα επιδόρπια της για μένα μόνο και με περιποίησε σε κομμάτια. Ένα αίσθημα απλότητας, ένα αίσθημα γυμνής ευτυχίας, μοιράζοντας τα πιο απλά, αλλά ουσιαστικά πράγματα στη ζωή. Αίσθημα στο σπίτι, αίσθημα αγάπης, προστασία. Αισθάνομαι ότι ανήκω εδώ. Δεν ξέρω * αν το κάνω - αισθάνομαι * ότι το κάνω. Νομίζω ότι πάντα ανήκε εδώ. Ήμουν μακριά για τόσο, τόσα χρόνια. Ωστόσο, αυτή η χώρα περίμενε για μένα, σιωπηλά και υπομονετικά. Και με καλωσόρισε χωρίς να θέσει ερωτήσεις.
Ίσως η απάντηση δεν έγκειται στη λογική, αλλά σε βαθιά συναισθήματα. Νομίζω ότι αγαπώ αυτή τη χώρα επειδή με κάνει να νιώθω - με τον πιο απλό και ειλικρινή τρόπο - "στο σπίτι". Μου δίνει την αίσθηση που είχα όταν ήμουν μικρό αγόρι και η γιαγιά μου έψαξε όλα τα νόστιμα φαγητά και τα επιδόρπια της για μένα μόνο και με περιποίησε σε κομμάτια. Ένα αίσθημα απλότητας, ένα αίσθημα γυμνής ευτυχίας, μοιράζοντας τα πιο απλά, αλλά ουσιαστικά πράγματα στη ζωή. Αίσθημα στο σπίτι, αίσθημα αγάπης, προστασία. Αισθάνομαι ότι ανήκω εδώ. Δεν ξέρω * αν το κάνω - αισθάνομαι * ότι το κάνω. Νομίζω ότι πάντα ανήκε εδώ. Ήμουν μακριά για τόσο, τόσα χρόνια. Ωστόσο, αυτή η χώρα περίμενε για μένα, σιωπηλά και υπομονετικά. Και με καλωσόρισε χωρίς να θέσει ερωτήσεις.
4--3---2017
Συνεχίζει και ζει στον τόπο μας
Ανακαλύπτει συνεχώς πλευρές του ελληνισμού
Τον αποκαλώ μεταλλωρύχο
Ανακαλύπτει συνεχώς πλευρές του ελληνισμού
Τον αποκαλώ μεταλλωρύχο
Πηγή: ΑΣτάικου
Ανάρτηση: ΑΣτάικου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου