Ηττηθήκαμε
Τα μνημόνια και η βιαιη πτώχευση κατέληξαν
να μεταβληθούμε σε ένα απέραντο μίσθιο-όλη η χώρα-
με ιδιοκτήτη μια πολυεθνική εκμισθωτή.
Ντόπιος εργαζόμενος πληθυσμός , εργαζόμενοι, φοιτητές που δεν διαθέτουν στέγη υπό έξωση για να "σωθούμε"
Ουτε ένα επιχείρημα ανθρώπινο δε σταματά την λαίλαπα έξαψης
για το ξεπούλημα.
Οι μισοί έλληνες σε διαδικασία εκπαραθύρωσης και έξωσης από τον αφέντη εκμισθωτή με αυτουργό τον .........τυχερό ιδιοκτήτη γείτονα
«Η Ελλάδα είναι trademark»
«Η Ελλάδα είναι trademark» είχε πει μια υπουργός Τουρισμού, χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση, ενώ εξοικειωθήκαμε πλέον και με τον όρο «βαριά βιομηχανία» όσων πολιτικών αναφέρονται στο τουριστικό προϊόν που λέγεται Ελλάδα. Βοήθησαν και τα τηλεοπτικά κανάλια με τους φιλόδοξους ρεπόρτερ που, κάθε αρχή της καλοκαιρινής σεζόν ξεφτιλίζοντας τους εαυτούς τους, τρέχουν να ζητήσουν από τους ξένους επισκέπτες αξιολόγηση του τόπου μας και να ρωτήσουν εάν τους αρέσει η Ακρόπολη, αποκαλύπτοντας ένα πνευματικό ξεπεσμό άνευ προηγουμένου.
Έτσι η Ελλάδα από cosa mentale, διανοητική κατάσταση, έγινε προϊόν στο ράφι του παγκόσμιου σούπερ μάρκετ και οι κάτοικοι των νησιών, με μια εκπορνευμένη συμπεριφορά, μπαίνουν στο χορό της απληστίας και του κέρδους, ξεπουλώντας εαυτούς και τη γη των προγόνων τους ελαφρά τη καρδία.
Κάθε χρόνο διαπιστώνω τις αλλαγές που συντελούνται με ρυθμό τρομακτικό, αλλά αυτό που με συγκλονίζει είναι το έμψυχο υλικό του νησιού.
Σαν τον Ανταίο, που, όταν τα πόδια του δεν πατούσαν στη γη, έχανε τη δύναμή του, έτσι και οι κάτοικοι των νησιών. Ήρθε ο πολιτισμός στο χωριό και αφομοιώθηκε λάθος.
«Όταν ο τόπος χαλάσει ολόκληρος, τότε δεν είναι παιχνίδι, αλλά κάτι πολύ σοβαρό. Είναι αυτό που ο Πικιώνης ονόμαζε στην ποιμαντορική του γλώσσα, Γαίας ατίμωσις» έγραφε, ο Ζήσιμος Λορεντζάτος και διερωτάται, τότε το 1975, πως αντιλαμβάνονται κάποιοι την ανάπτυξη (development) ενός τόπου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου