Ενα Αιώνιο Κάστρο ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Γύρω μας "σβιούν" και χάνονται βιβλία και μόχθος πνευματικός πολλές φορές πολύ σοβαρός
Κατρακυλούν στην ράχη της κατηφοριάς και κάπου χάνονται
Ο καιρός είναι ραγδαία καταιγιστικός και κρατά ζωνάρι και σπρώχνει ανθρώπους γεννήματα και δημιουργίες

Κοιτάς τριγύρω να πιαστείς και τότε αντικρύζεις -σα να ναι η πρώτη φορά- τα κάστρα του όντως Πνευματικού Ανθρώπου

Τα γραφτά του στέκουν λίθινα -πέτρες λαξευτές- προπύργια της άμυνας και βόλια της άγιας ελληνίδας υποστήριξης

Κάστρα άπαρτα και απαράδοτα τα δικά τους γράμματα

Και τότε σου ρχεται να γονατίσεις και να ταπεινωθείς
Να κλάψεις στα δικά τους γόνατα και να σου χαριστεί ένα τόξο μιάς λέξης, ένα βέλος μιάς περισπωμένης και άτρωτος να ανεβείς στου ανθρώπου το ανάστημα

Ενα Αιώνιο Κάστρο ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ο χρόνος θα σαρώσει χιλιάδες
Κι αυτός δίχως κομπασμό θα μετρά ουρανό και πελάγη

ΑΘΑΝΑΤΟΣ 

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου