να προλάβω την βροχή

Η βροχή

καταρράκτες ξεπλένουν τους πόρους

να πιαστώ απ την ουρά της αστραπής
να ισιώσω το φτερό του γλάρου
σκούντηξα την πλάτη μου , χτες στον βράχο
να μην θολώσουν τα μάτια

και χαθεί ο αποχαιρετισμός

Το νερό
να γίνω σκάλα υδάτινη

να του μοιάσω

να ρέω ποταμός

να ξεπλένω τα λίθινα

να ερωτεύομαι την φωτεινή αντάρα

Εσύ
που ξέχασες τι πα να πει αγάπη
και τώρα σκοτεινιά με βροχή  κτυπά το τζάμι

 Το γλυκό τραγούδι 

καταυγάζει των φιλιών το ιλαρό φως

κι απλώνει  νέφος τρυφερό,

η θύμηση της αγάπης

σεντόνι γαλάζιο σκεπάζει τα φυλλώματα

τους βράχους και τις γαζίες

αστραπής φτερά γνέφουν στ αγαπημένο πρόσωπα 

με φιλιά και νότες που άλλοτε πνίγονται και άλλοτε ταξιδεύουν

θαλασσα απέραντη ως η αγάπη για σε 

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου