Βύρων Λεοντάρης
– Δεν έχουμε σπίτι εμείς,
ποτέ δεν είχαμε σπίτι, ποτέ μια νύχτα αδιάβροχη στον πόνο.
Να ‘σαι σίγουρη μονάχα
γι’ αυτό που μπορούν να σκεπάσουν οι πλάτες μου
κι αγάπα αχόρταγα
τα μάτια, το στόμα και την τιμή μου.
Ανάδυση Φωτός Καταποντισμός σκότους και ύπουλων σχεδιασμών! .....επιμένω....να βλέπω στην άδεια καρέκλα κάποιον που θυμίζει ελλάδα, θυμάρι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου