Το κακό με μένα , είναι οτι δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ
Λες και τρέχει στις φλέβες μου Αιγαίο και τα σπλάχνα μου είναι φτιαγμένα από βραχογραφίες
Τα βάζω με τον πατέρα μου
Που ανέβαινε στα βουνά, αγνάντευε μέχρι εκεί που έφτανε η ματιά
Τα μάτια του τρέχαν από την συγκίνηση κι έλεγε οτι τον βρέχει η θάλασσα
Κι εγώ παιδάκι πράμα ανάπνεα, ιώδιο κι αλάτι σε 1500 μ υψόμετρο
Και τότε καταλήξαμε εγώ 2-3 ετών κι ο πατέρας μου 53 , οτι το βουνό πατάει στη θάλασσα
και κάτω από το βουνό πλέουν δελφίνια
Τα βάζω με την μάνα μου
Που ρωτούσε αν νιώσαμε στα θεμέλια και τον Αργολικό
Και εμείς Μα φυσικά τον νοιώσαμε
Κι ο πατέρας μου εξηγούσε τα ρεύματα σε σχέση με τον αέρα και αναφερόταν την ώρα
που σαν καμάκι ο Αργολικός κέντριζε τα πέτρινα θεμέλια
Κι η μάνα μου σ αυτή την για πολλοστή φορά αφηγούμενη ιστορία
πάντα μα πάντα συγκλονιζόταν
Και ευτυχείς ορίζαμε το δικό μας σύμπαν
Είναι που δεν μπορώ να κρατήσω απόσταση
Τρέμει η Ελλάδα και εμένα το μέσα μου χοροπηδάει
Κτυπούν την Ελλάδα και εγώ αιμορραγώ
Η κατάρα των Ατρειδών στα κεφάλια μας
Τόσα πάθη αλλά το Αργος και οι Μυκήνες πάνω απ όλα και πάντα χρυσά
Κουβαλά ο κάθε τόπος την μοίρα του και μας ορίζει
Και πάνω μας ο Κύνας με μάτι λαμπερό κανοναρχεί τις ατιθάσες καρδιές μας
(από τον πρόλογο του ΕΝΤΑΥΘΑ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου