Τιμητικά για τ Ανώγεια ένα οδοιπορικό γραμμένο από τον αγωνιστή, εκπαιδευτικό και ορειβάτη ΔΑΜΙΑΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ
Damianos Vassiliadis Φύγαμε με την Αγάπη για την Κρήτη με ένα παλιό Όπελ Καντέτ που είχα τότε. Μιλάμε για κάπου 15 χρόνια πριν, για να εξερευνήσω ένα άλλο μονοπάτι για τον Ψηλορείτη απ' αυτόν από τα Ανώγεια, τον οποίο είχα δημιουργήσει ο ίδιος με κόκκινο χρώμα και με πέτρες. Ξεκινήσαμε να πάμε από το Ρέθυμνο στο πιο ψηλό χωριό στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Φτάσαμε σε μια πλατεία το μεσημέρι, που πιο ψηλά από την Πλατεία είδαμε ένα καφενείο να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι τρεις άνδρες και ένας παπάς με πολιτικά. Πήρα τον χάρτη για να ρωτήσω για μονοπάτι προς Ψηλορείτη από το χωριό τους στα 1200 μέτρα υψόμετρο. Μόλις ψέλισα το γειά σας, μου λένε αμέσως, κάτσε σύντεκνε να πιες κρασί και να δοκιμάσει και αρνί. Είχαν στην μέση του τραπεζιού ένα ταψί γεμάτο με αρνήσιο κρέας και στο τραπέζι ήταν τριών ειδών κρασιά σε πλαστικά μπουκάλια. Η φιλοξενία στην Κρήτη δεν σηκώνει άρνηση. Κάθησα λοιπόν και ήπια και δοκίμασα και από το νόστιμο κρέας. Και πάλι πιες και πάλι φάε. Πιάσαμε την κουβέντα τρώγοντας και πίνοντας. Για μια στιγμή τους λέω έχω και την σύζυγο μαζί μου. Φέρτην μου είπαν. Αυτό και έγινε. Από τις 12 η ώρα πίναμε και τρώγαμε. Η Αγάπη ήδη είχε ζαλιστεί. Εγώ κρατούσα, γιατί ήμουν συνηθισμένος, αλλά με προσπάθεια παρ' όλα αυτά. Πέρασε η ώρα, έγινε 5 μ.μ, κόντευε 6 μμ και τους παρακάλεσα να μας αφήσουν να φύγουμε γιατί έπρεπε να πάμε στην Αγία Γαλήνη στην παραλία για να διανυκτερεύσουμε. Είχαμε κλείσει δωμάτιο σε ένα συνεργαζόμενο ξενοδοχείο. Δεν μας άφηναν με τίποτε, γιατί τους άρεσε και η κουβέντα που πιάσαμε. Με τα ζόρια λοιπόν προσπαθήσαμε, χωρίς να παρεξηγηθούνε, να μας αφήσουν μετά από παρακάλια να φύγουμε πριν νυχτώσει. Οπότε πετιέται ο παπάς και μας λέει: Δεν θα πάτε πουθενά, η παπαδιά ετοίμασε να φάμε στο σπίτι μας. Τι να κάνουμε πήγαμε στης παπαδιάς. Όλα καλά ήταν στρωμένα στο τραπέζι. Πιες τσικουδιές, τρως, πιες κρασί κ.λπ. η Αγάπη πια σχεδόν είχε παραλήσει. Οπότε βγάζει μια κουμπούρα ο παπάς και λέει στην Αγάπη να ρίξει μπαλωθιές. Κρατάει το χέρι της και ρίχνει η Αγάπη μερικές. Βρε αμάν ζαμάν πρέπει να φύγουμε. Εγώ μόλις και μετά βίας προσπαθούσα να παραμείνω ξεμέθυστος. Με μεγάλη προσπάθεια και τελικά τα κατάφερα έως ότου πήραμε την άδεια, πάλι με παρακάλια (γιατί οι Κρητικοί είναι ευαίσθητοι σε ορισμένα πράγματα, όσοι τα ξέρουν και τους ξέρουν και προσβάλλονται εύκολα), και φύγαμε με χίλιες δυο προφυλάξεις και με πολύ χαμηλή ταχύτητα για να φτάσουμε στον προορισμό μας στην Αγία Γαλήνη, για να ηρεμήσουν τα πράγματα. Αυτή ήταν μια από τις πολλές εμπειρίες. Άλλη φορά θα γράψω μια άλλη φιλοξενία από Κρητικούς στην Ανατολική Κρήτη προς ολόκληρο το γκρουπ Γερμανών τους οποίους συνόδευα.
Ευχαριστούμε Δαμιανέ
Η φωτογραφία αυτή μου αρέσει
Πάγοςκαι στον πυρήνα η καιόμενη καρδιά μας
φωτό Χιόνια στ Ανώγεια 2016
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου