Κωστής Μοσκώφ

Στην καθ’ ημάς Ανατολή, μέσα από τον διάλογο δομών και Πράξης, μέσα από του τρόπους κίνησης της ιστορίας, ο άνθρωπος γεννήθηκε με μια διπλή κοινωνική υπόσταση. Ως «άτομο» που καταλύοντας τον διάχυτο δίχως ατομικότητα άνθρωπο – μάζα της παλιότερης Ανατολής παλεύει να επικεντρώσει τη ζωή γύρω του στο έδαφος του Εγώ του, περιχαρακώνοντας τα όρια του εαυτού του απέναντι στο Άλλο και στον Άλλο, τείνοντας βασικά στην «αυτονομία» και στην «ελευθερία» του Εγώ του. Και ο ελλαδικός άνθρωπος πάλι, μέσα από τους νόμους κίνησης της κοινωνικής ύλης, τους τρόπους της ιστορίας – και τις εκπλήξεις της ιστορίας -, μέσα από την ερωτική λειτουργία της δομής του γεννήθηκε ως «πρόσωπο», υπόσταση στραμμένη στον Άλλο και στον όλο Άλλο, ύπαρξη που τείνει συνειδητά να επικεντρωθεί στην εκκαθολίκευσή της, όχι πλέον ως Εγώ αλλά ως Εμείς – ή και ως Εσύ. Ο άνθρωπος στην καθ’ ημάς Ανατολή γεννήθηκε έτσι ως ύπαρξη διπολική. Αντίθετα, μέσα από διαφορετικά δρώμενα, μέσα από μια διαφοροποιημένη κίνηση της κοινωνικής ύλης – ιστορίας – ο άνθρωπος στη Δύση συρρίκνωσε τη διπολική ύπαρξή του, δομώντας την όλο και περισσότερο πάνω στην ατομικότητά του, περιθωριοποιώντας όλο και περισσότερο την υπόστασή του ως «προσώπου», σχέση επικαθορισμένη «ως προς τον Άλλο».

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου