Το ερώτημα μου στο νεο ημερολόγιο 1ο έτος μετά του κορωνοιού
είναι εκφρασμένο μόνο με θάνατο
όχι τον δικό μας ή τον δικό μου που αν ασχοληθώ θα πρέπει αυτόματα να σμικρυνθώ να γίνω έντομο και να κρυφτώ στις σόλες μου καλά προφυλαγμένη
αλλά με τον Αληθινό Θάνατο σε ότι σημαίνει Ζωή και Ελευθερία
γιατί η ευθύνη , η ενοχοποίηση , η διαπαιδαγώγηση για αντικοινωνικότητα, η τρέλα της μικροβιοφοβίας στις ψυχές των παιδιών είναι ο θάνατος των θανάτων
Ο δικός μας θάνατος
και ένα ερώτημα
τι να την κάνει κάποιος την ζωή του εαν έχει θυσιάσει το παιδί του;;
και άλλο ερώτημα
Για να ακουστεί μια άλλη γνώμη θα πρέπει να έχεις το βιογραφικό του γιατρού πέραν από την επιστήμη του και την εκφρασμένη κοινωνική ευαισθησία;;
δυστυχώς ουδείς καλός μακριά από την χαρά ενός παιδιού
Νίκο Εγγονόπουλε πες κάτι , κάτι που να κρατήσει μια στάλα χαράς:
Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής
«… πολύ σιωπηλά είναι όλα, κι η σιωπή είναι
καλή μονάχα σαν κλείνει μέσα της χαρά.
Αλλιώς τη φοβάμαι…»
ph
Ukranian Street Art by Interesni Kazki
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου