τά δωσα στην νύχτα τα λευκά μου χέρια
να την ξεβάψω
να ανοίξω δρόμο στο δικό της χάος
τά δωσα όλα
κι έμεινα με το δικό μου χρώμα
στρατιώτης με τυφέκιον την στίλβη ενός άστρου
άκλιτον
Ανάδυση Φωτός Καταποντισμός σκότους και ύπουλων σχεδιασμών! .....επιμένω....να βλέπω στην άδεια καρέκλα κάποιον που θυμίζει ελλάδα, θυμάρι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου