Όταν…
(Κατά Σαδδουκαίων)
Ποίηση: Μιχάλης Κατσαρός
Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.
Πάλι σας δίνω όραμα.
Μου επισημαίνουν πολλοί φίλοι:
μην κριτικάρεις την αριστερά γιατί θα φουντώσει η δεξιά και βλέπεις τι τραβάμε
δεν απαντώ, στον δρόμο αγοράζω πασατέμπο και προσπερνώ το επιχείρημα τύπου ===εντατική με γαλάζιο χρώμα ή εντατική με κόκκινο;;===
σαν τον Γαλιλαίο τραβώ στο απέναντι πεζοδρόμιο και επαναλαμβάνω
====κι όμως αυτή η καρικατούρα δεν είναι πόλη ===
με εντυπωσιάζει το γεγονός, που
το δεδομένο της γενετικής μηχανικής, που εφαρμόζεται εδώ κι ένα αιώνα σε οργανισμούς και παρεμβαίνει στην τροφική αλυσίδα και το εκμεταλλεύονται πολυεθνικοί γίγαντες
δεν υφίσταται σε πολλούς ως δεδομένο κι επομένως να είναι σκεπτικοί
τόση άγνοια που είναι εντυπωσιακή
σε λίγο θα βγει και τραγούδι γαι την τόση χαρά προς χάριν της γενετικής μηχανικής
αδιέξοδο μετά ψυχώσεως σημαίνει
να έχει γκρεμιστεί το σπίτι σου
να στέκεσαι κατάχαμα οκλαδόν
και να περιμένεις τον πατωματζή που είχες κλείσει ραντεβού την περασμένη Πέμπτη
Μιχάλης Κατσαρός
Ἐγὼ πάλι μέσα στὸ πλῆθος διακλαδίζομαι
ἡ θέλησή μου διακλαδίζεται μέσα στὸ πλῆθος
μαζεύω τοὺς σκόρπιους σπόρους μου
μαζεύω
ΧΡΟΝΙΚΟ μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2020
Πρώτο έτος εποχής covid
H ασυναρτησία χάλασε καρπούς και γεννήματα
Η εγωπάθεια σάρωσε τα κεραμίδια
Οι εχθροί σαράκι στο κορμί μας
Η τύφλωση περίπου ολική
Ο αθώος εκτοπίζεται --όπου να ναι εκτελείται--
Ο φόβος έγινε κατακλυσμός
Η φιλαυτία ονομάστηκε σωφροσύνη και ευταξία
Ο ανυπάκουος δεν ξέρει την αιτία της ανυπακοής
Πρώτο έτος covid
Νεροποντή σαρώνει τα ρείθρα
Θήραμα η Λογική , στην πλάτη της τρέχουν άγριοι κυνηγοί
Κοστολογείται ακριβά η κάθε κεφαλή
Στην πυρά το συναίσθημα
Καίγεται ο έρωτας
Πρώτος έτος covid
Οτι γνωρίζαμε αποτελεί ιστορικό πρόλογο και όχι επίλογο
Η ουσία είναι η σκοτεινή πλευρά της αντιστροφής
Στρόφαλα συρίζουν κόντρα στην φυσική
και εκστασιασμένο πλήθος το βαφτίζει με ονόματα και κανόνες που ψώνισε από ότι μόλις έχει αποχωρήσει
Πρώτο έτος covid
Τυφλοί στα παράθυρα αγγίζουμε την δρόσο και την ξηρασία
έρμης γης που παραδέρνει
Νέφη κεντούν τα τυφλά βλέφαρα
Βουβάλια αγρίων σαρώνουν το τοπίο
και καρδερίνες νεκρές χτυπούν με το άψυχο ράμφος
- θολό το τζάμι
Οτι συμβαίνει είναι το κίνητρο και το αίτιο της μοχθηρής των ισχυρών πράξης
χιλιάδων χρόνων
νοσηρής και βάρβαρης ηγεσίας
Τόσο ίδιοι που θαρρείς οτι την γη την σκοτώνουν φαντάσματα
Κι ακόμη να ανοίξουν τα μάτια μας
Ακόμη να ορμήσει στου ανθρώπου το σώμα, γοργή, ορμητική καταιγιστική η συνείδηση
απλόχερα χαρισμένη
Συνείδηση είναι το Φως και όχι η ανθρώπινη σκέψη
Ω..! πόση αλαζονεία να θαρρεί κάποιος οτι είναι φως υποτιμώντας το άπειρο Φως
Είναι . Καμία σύγκριση και παρομοίωση
Απλώνουμε τα χέρια και δεν ακουμπούν
Απλώνουμε το βλέμμα και δεν αγκαλιάζει τον άλλον
Μη θρηνείτε
Σκάστε
Ή Λευτεριά ή Θάνατος
Εχετε πρόταση καλύτερη;;
Ο Δούλος
-----Μιχάλης Κατσαρός
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.






Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου