Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε

και κλέβουν ένα λουλούδι

από τον κήπο μας

και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον

περπατούνε στα λουλούδια,

σκοτώνουν το σκυλί μας

και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα

-την πιο διάφανη απ’ όλες-

μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας

ληστεύουν το φεγγάρι μας

γιατί ξέρουνε το φόβο μας

που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας.

Κι επειδή δεν είπαμε τίποτα

πλέον δε μπορούμε να πούμε τίποτα

φωτογραφία Stephania Dapolla

Στον κόσμο που φτιάχνουν, όρθιοι θα μείνουν οι ποιητές, στο σφαγείο της ιστορίας ορθώνουν τοίχο στην ελεεινή και φονική εξουσία με όπλο την συνείδηση του ανθρώπου

Ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι υπερασπιστής του Ανθρώπου

παραμένει ακατάργητος εσαεί

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

ΣΥΓΝΕΦΟ ΜΕ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ (αποσπάσματα)

Σ’ εσένα Λιλή

Τη σκέψη σας που νείρεται

πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας

σάμπως ξυγκόθρεφτος λακές

σ’ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,

εγώ θα την τσιγκλάω

επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου

φαρμακερός κι αγροίκος πάντα

ως να χορτάσω χλευασμό.

Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου

κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.

Με την τραχεία κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,

ωραίος τραβάω, τραβάω,

εικοσιδυό χρονών λεβέντης.

Εσείς οι αβροί!..

Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα.

Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.

Όμως εσείς,

θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ,

τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω,

έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα;

Ελάτε να σας δασκαλέψω,

εσάς τη μπατιστένια απ’ το σαλόνι,

εσάς την άψογον υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων

κ’ εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα – ήρεμα τα χείλη σας

σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού

μαγειρικής.

θέλετε —

θάμαι ακέριος όλο κρέας, λυσσασμένος,

—κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός —

θέλετε —

θάμαι η άχραντη ευγένεια

—όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια.

(μτφρ Γιάννης Ρίτσος)

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου