Άννα Αχμάτοβα
Το 1957 στον πρόλογό της για το Ρέκβιεμ, η Αχμάτοβα θα γράψει:
«Στα φρικαλέα χρόνια του Εζόφ (1936-1938) πέρασα 17 μήνες στις ουρές των φυλακών στο Λένινγκραντ. Μια μέρα κάποιος με αναγνώρισε. Και τότε μια γυναίκα, που στεκόταν πίσω μου, με μπλε χείλη, η οποία μέχρι τότε δεν έχει ξανακούσει το ονομά μου, βγήκε από την χαρακτηριστική για όλους μας καταληψία, και με ρώτησε στ’ αφτί (όλοι μας μιλούσαμε ψιθυριστά εκεί): «Θα μπορούσατε να το περιγράψετε όλο αυτό;» Κι εγώ απάντησα: «Ναι, θα μπορούσα.». Και τότε ένα χαμόγελο γλίστρησε στη μάσκα, που κάποτε ήταν το προσωπό της»...
«Θα μπορούσατε να το περιγράψετε όλο αυτό;» Κι εγώ απάντησα: «Ναι, θα μπορούσα.». Και τότε ένα χαμόγελο γλίστρησε στη μάσκα, που κάποτε ήταν το προσωπό της»...
είπε η Άννα Αχμάτοβα στην συγκρατούμενή της στα χρόνια της "μεγάλης τρομοκρατίας"( σταλινική περίοδος)
-----------------------
Αναλογισθείτε,τη δυνατότητα μιας ποιήτριας να περιγράψει την ύπαρξη τη στιγμή του απόλυτου κατακερματισμού.
Αυτή η δυνατότητα προέρχεται και ρέει από τους ανθρώπους "φεγγίτες" και μόνο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου