2020 Ιανουάριος 21 , έτος παθών
τρεις ποιητές σαν σήμερα αποχώρησαν
είδαμε μια αχλύ σαν βελόυδο στα νεφελώματα
σινδόνη μεταξωτή με κόμπους από φτερά αγγέλων
να τους κατευοδώνει μια μελαγχολία
των ερασιστεχνών γραφιάδων
και μιά σπουδή ανεπαίσθητη εκ θεού ως Επιβλέπων το ταξείδιον τούτο
άκλιτον
___________________________________________________________
"Ο χιονιάς θραυσματικά απλώνει την χαρίεσσα ανατολή!
Ροδίζει το Αραχναίο
Τρεμουλιάζει ο αγκαθωτός βάτος στο Παρθένι
Ο Ύπατος του γιατρού- ο όνος- από τότε που απέμεινε μόνος
δαφνοστεφανωμένος περιέρχεται τα πρανή
Ολες οι τιμές πάνω του
Μόνος του ο Υπατος μετέφερε στις πλάτες του το θεραπευτικό υλικό "από χωρίου εις χωρίον"
Τόσο ικανός, που ο γιατρός στην αποθεραπεία, έλεγε:
"Τα συγχαρίκια σας αγαπητοί στον Υπατο"
..........Η ιατρική τιμή τον καθόρισε και μέχρι σήμερα οι δάφνες και οι μυρτιές λάμπουν και αστράφτουν μέχρι τον κάμπο"
Ροδίζει η ανατολή στ Αναπλι
Το Παλαμήδι τεντώνεται να ξεμουδιάσει".
(από το "ενταύθα" )
___________________________________________________________________
Θεέ μου
Φύσηξε τον πηλό μου
να ξαναγίνω άνθρωπος
Φύσηξε τον πηλό μου
να ξαναγίνω άνθρωπος
Γιάννης Κοντός
___________________________________________________________
Κάθομαι στο βουνό της σκόνης και σε αγναντεύω όπως τη θάλασσα
Γιάννης Κοντός
____________________________________________________________
Γιάννης Κοντός
Το τοπίο ήταν δεδομένα θλιμμένο.
Φύσαγε νοτιάς, σκοτείνιαζε
και όλοι κοιτούσαν κάτω το χώμα.
Ένα άλογο μάσαγε τον αέρα.
Όμως από το βάθος του τοπίου
ακούγοντας ιαχές και κλαγγές όπλων.
Η επανάσταση ερχότανε
κόκκινη θάλασσα μουγκρίζοντας.
__________________________________________________________
Γιάννης Κοντός
Δεν με χωράει το σώμα μου Δεν με χωράει το σώμα μου. Θέλω να επεκταθώ, να φύγω. Ανοίγω τη βρύση. Τρέχει το νερό. Τρέχει η νύχτα. Σκύβω να πιω, να ξεχάσω. Κτυπάω πάνω στο πεθαμένο μου πρόσωπο. Ανάβει μια φωνή. Φωνή της σιωπής. Η ροή της μνήμης με τινάζει πίσω στο κορμί σου. Τώρα που γράφω το φεγγάρι χάνεται στα σκέλια σου και το χορτάρι ψηλώνει άγριο, κόκκινο, σαν φωτιά. Όλα τ’ άλλα τυλιγμένα σε υαλοβάμβακα. Μόνο τα μαλλιά σου τρίζουν και μεγαλώνουν, αγνοώντας τα πολιτικά συστήματα και την τριγωνομετρία.
___________________________________________________________________
Γιάννης Κοντός
Αφήνεις τα ίχνη σου πάνω μου
και γίνομαι κατάστικτος.
Έτσι με γνωρίζουν στον παράδεισο.
Γιάννης Κοντός
Κίνδυνος στην πόλη
Απόψε δεν γράφονται ποιήματα.
Τρέχω – τρέχουμε.
Σκοντάφτω στον εαυτό μου.
Ο ποιητής παριστάνει
το οπωροφόρο δέντρο για να
γλιτώσει τον ξυλοκόπο.
___________________________________________________
Γιάννης Κοντός
Κίνδυνος στην πόλη
Απόψε δεν γράφονται ποιήματα.
Ο τρελός ξέφυγε μ’ ένα όπλο
και ρίχνει στο ψαχνό.
Όλα τον δείχνουν – αλλά
κανείς δεν βλέπει.
Τρέχω – τρέχουμε.
Σκοντάφτω στον εαυτό μου.
Ο ποιητής παριστάνει
το οπωροφόρο δέντρο για να
γλιτώσει τον ξυλοκόπο.
Κίνδυνος στην πόλη
Απόψε δεν γράφονται ποιήματα.
Ο τρελός ξέφυγε μ’ ένα όπλο
και ρίχνει στο ψαχνό.
Όλα τον δείχνουν – αλλά
κανείς δεν βλέπει.
Τρέχω – τρέχουμε.
Σκοντάφτω στον εαυτό μου.
Ο ποιητής παριστάνει
το οπωροφόρο δέντρο για να
γλιτώσει τον ξυλοκόπο.
_________________________________________
Γιάννης Κοντός
Έπεσες σε κενό ανθρώπου.
Προσδέσου.
Tu es tombé dans un vide d’homme.
Attache ta ceinture.
__________________________________________________________
Γιάννης Κοντός
Ράλι
Σήμερα οδηγώ πολύ νευρικά και με μεγάλες ταχύτητες την πολυθρόνα μου. Ήδη έχω σπάσει τρεις φορές το φράγμα του νέφους. Έχουν σακατευθεί, έχουν σκοτωθεί πολλοί σωσίες μου. Έμεινα μόνος. Μόνος οδηγώ αυτόν τον κίνδυνο. Περνώ αστραπιαία και με κοιτούν με απορία. Ούτε κατάλαβα ποτέ γιατί τρέχω έτσι ακίνητος, αφηρημένος, κοιτώντας αλλού την ησυχία. Τα σήματα της τροχαίας κάποιος τα έχει αλλάξει και δείχνουν συνέχεια μονόδρομο. Πολλές φορές την πόλη την έχω δει ανάποδα ή έχω πέσει σε βαθιά νερά. Άλλες φορές οι λακούβες είναι στρωμένες με μπαμπάκι, η ορατότητα αρίστη. Όπως αντιλαμβάνεσθε, όλα μαθηματικώς με οδηγούν στην επόμενη στροφή που περιμένει: ο γκρεμός, η θάλασσα, η απογείωση.
Ράλι
Σήμερα οδηγώ πολύ νευρικά και με μεγάλες ταχύτητες την πολυθρόνα μου. Ήδη έχω σπάσει τρεις φορές το φράγμα του νέφους. Έχουν σακατευθεί, έχουν σκοτωθεί πολλοί σωσίες μου. Έμεινα μόνος. Μόνος οδηγώ αυτόν τον κίνδυνο. Περνώ αστραπιαία και με κοιτούν με απορία. Ούτε κατάλαβα ποτέ γιατί τρέχω έτσι ακίνητος, αφηρημένος, κοιτώντας αλλού την ησυχία. Τα σήματα της τροχαίας κάποιος τα έχει αλλάξει και δείχνουν συνέχεια μονόδρομο. Πολλές φορές την πόλη την έχω δει ανάποδα ή έχω πέσει σε βαθιά νερά. Άλλες φορές οι λακούβες είναι στρωμένες με μπαμπάκι, η ορατότητα αρίστη. Όπως αντιλαμβάνεσθε, όλα μαθηματικώς με οδηγούν στην επόμενη στροφή που περιμένει: ο γκρεμός, η θάλασσα, η απογείωση.
__________________________________________
Κάθομαι στο βουνό της σκόνης και σε αγναντεύω όπως τη θάλασσα
Γιάννης Κοντός
__________________________________________
Μια γραμμούλα είναι ο ορίζοντας.
Μετά, τι γκρεμός, Θεέ μου!
Οίτηλο Μάνης
_________________________________________________________
Γιάννης Κοντός
Το φεγγάρι, σκαλωμένο στο γιακά σου,
σε φιλάει απεγνωσμένα.
Γύρω καπνός, αυτοκίνητα και λύπη.
_______________________________________________________
2016
Σχολιασμός των απεχθών ενεργειών για σήμερα τέλος.
Επιστροφή στον εξαγνισμό των ποιητών,των λογοτεχνών,των φιλοσόφων,των απλών καθημερινών ανθρώπων,των γειτόνων μου,των παιδιών μου και των παιδιών σας,των ανθρώπων του μόχθου που τους τάζουν νεκροφόρες με τη βία...........των φίλων εδώ και πιό δω και παραπέρα.
Επιστροφή σήμερα στην ποίηση του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΝΤΟΥ
που πέρυσι μια τέτοια μέρα φόρεσε τα σανδάλια και την έκανε.......!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου