διάλογος δύο παπιών στις Φερόες
-----τί βλέπεις;;
-----πολεμική εικονοκατασκευή
διάχυτο το κόκκινο που θυμίζει αιματοχυσία
φωτό Cristophe Jacrot
________________________________________________
οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί που έχουν απομακρυνθεί ζητούν να επιστρέψουν χωρίς αμοιβή για να βοηθήσουν το ΕΣΥ
_________________________________________________
αλήθεια τώρα αναμένετε από το ελιαμεπ να σας εξηγήσει τα θέματα για την πατρίδα;;
καλέστε τον κακόφωνο αοιδό της trash tv να σας τα πεί καλύτερα
________________________________________________
το παραλήρημα του κακόφωνου με λαικό σκυλαδικο άσμα στην trash tv και ταυτόχρονα τηλε-ειδικόυ τηλε ιατρου με τόνο Μουσολίνι σε πολεμική εκστρατεία
είναι ένα παραλήρημα
οποιος το παίρνει σοβαρά , να το κοιτάξει για το καλό όλων μας
________________________________________________
Εχουμε ήδη εξαρθρωθεί με χρήση βαρύτατων ψυχοπαθολογικών μεθόδων και δεν το αντιλαμβάνονται πολλοί
λόγω αρρωστημένης ταύτισης της ψευδούς υγειονομικής διαχείρισης από τους αρμόδιους
Το μικρό άνωθεν ιστορικό αποτελεί μια περιγραφή πέραν της νεύρωσης και την προσωρινής διαταραχής Αφορά την πλήρη σχιζοφρενεια σε όλο της το ανάπτυγμα
Το μόνο που δύναται να πράξει είναι διεύρυνση της προσωπικής του έρευνας με ταυτόχρονη μελέτη πέραν του ηλεκτρονικού πεδίου, με εμβάθυνση στις κλασικές κυρίως γραφές
Για να το πετύχεις ως σκοπό και να δυνηθείς να συμβάλλεις στην αλήθεια καλλιεργείς με μόχθο το γνωθι σ αυτόν καθοδηγημένος από την πνευματική πυξίδα του Τριαδικού Θεού
Αλλιώς ματαιοπονείς
Οποιος από μας μιλά για αντίσταση ,τα όπλα του και τα βόλια του είναι πνευματικά και με αυτά έχει χρέος να εξοπλίζεται
Καλή μας δύναμη και Μόνο Νικη
Ανηφορίζοντας προς το Μαίναλον για να υποβάλλουμε τα σέβη μας στον Πάνα που αποκοίμισε τον Τυφώνα και απέσπασε τους κεραυνούς του Διός, τους παρέδωσε στον Ζευ, μέχρι την τελική νίκη και εξολόθρευση του τέρατος.....
φωτό Χιονισμένη Αρκαδία
_____________________________________________________
Δημοσθένης Βαλαβάνης [1829 - 1854]
Έλληνας ποιητής, που εντάσσεται στη ρομαντική Α’ Αθηναϊκή Σχολή. Ξεχωρίζει από τους ομοτέχνους του εκείνης της περιόδου, επειδή έγραψε τα λιγοστά ποιήματά του, τόσο στην καθαρεύουσα, όσο και στη δημοτική.
Ο Δημοσθένης Βαλαβάνης γεννήθηκε το 1829 στην Καρύταινα της Αρκαδίας. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς έχασε αρκετά νωρίς τους γονείς του. Πάντως, ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Ναύπλιο, με την υποστήριξη ενός θείου του και σε ηλικία 18 ετών πήγε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου, εργαζόμενος παράλληλα τις νυχτερινές ώρες σε εστιατόρια και καφενεία για τα προς το ζην. Λόγω των στερήσεων και της ανέχειας, η υγεία του κλονίστηκε ανεπανόρθωτα, όταν προσβλήθηκε από φυματίωση και λίγο προτού ολοκληρώσει τις σπουδές του πέθανε στην Αθήνα στις 11 Μαΐου του 1854, σε ηλικία μόλις 24 ετών. Στην κηδεία του, τον επικήδειο εκφώνησε ο ποιητής Γεώργιος Παράσχος (1822-1886), φορώντας φουστανέλα, όπως το συνήθιζε, κι έχοντας πένθος στο γιλέκο του και μαύρη κρεπ στο φέσι του. O επικήδειος του Παράσχου δεν διασώθηκε.
Το ποιητικό έργο του Βαλαβάνη αποτελείται από λίγα ποιήματα («Εκείνη», «Ο τάφος του κλέφτη», «Το όνειρόν μου», «Εις λεύκωμα κυρίας», «Μελαγχολικαί σκέψεις», «Μία μου απόκρισις» κ.ά.), δημοσιευμένα στα λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής, κυρίως την «Ευτέρπη» και τη «Μημοσύνη». Έγραψε, επίσης, και την τραγωδία «Ο θάνατος του Παπαφλέσσα», από την οποία σώζεται μόνο ο τίτλος και το διήγημα «Δυο νύκτες». Οι μελετητές διακρίνουν στη στιχουργική του Βαλαβάνη την απαρχή μιας δημιουργικής δύναμης, η οποία δεν πρόλαβε να αποδώσει όλους τους καρπούς της. Αξιοσημείωτη είναι η αναγνώριση της αξίας του έργου του από μεταγενέστερούς του ποιητές, όπως ο Σπυρίδων Βασιλειάδης, οΚωστής Παλαμάς και ο Ζαν Μορεάς.
Ήτο το γλυκύτερον και συμπαθέστερον άστρον της νεωτέρας ελληνικής ποιήσεως. ----Σπυρίδων Βασιλειάδης, ποιητής
____________________________________________________
Βαλαβάνης Δημοσθένης
«Μελαγχολικαί σκέψεις»
ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ
Ὁ ἐρημίτης τὸ πτηνόν, ὅπου στὰ σκότη ᾄδει,
κ' ἐν ᾧ εἰς τὴν καλύβην του θρηνεῖ γλαυκῶν κοπάδι,
χωρὶς φροντίδας τῆς ζωῆς τὴν βίβλον σχολιάζει·
τὰς ὥρας δὲ τοῦ βίου του μετρῶν εἰς τοὺς δακτύλους,
ὁπόταν στῆς νεότητος τοὺς χρόνους ἀνατρέχῃ,
εἰς λογισμοὺς ποικίλους
βυθίζεται, καὶ δάκρυον τὰς παρειάς του βρέχει.
Οἱ πρῶτοι πῶς παρέρχεσθε τῆς ἡλικίας χρόνοι!
Τὸ ἔαρ μας μόλις φανῆ, πετᾷ ταχὺ καὶ δύει,
καὶ θύελλα τὰ κρίνα του, τὰ ρόδα του σαρώνει,
καὶ τῆς ζωῆς τὰ ὄνειρα τὰ πρῶτα διαλύει·
ὁ χρόνος δὲ τὴν κόμην μας καγχάζων ἐπιπάσσει
μὲ τοὺς λευκοὺς ψεκάδας του, κι' ὁ νέος γέρων πλέον
ἐγγὺς εἶναι νὰ φθάσῃ
τὸ τέρμα τοῦ σταδίου του, ποὺ ἀτενίζει κλαίων.
Τὰ δένδρα ἀπὸ τοὺς θολοὺς καιροὺς τοῦ φθινοπώρου
ἀποφυλλοῦνται, καὶ ζωῆς δὲν δίδουσι σημεῖα·
περίλυπος ὁ ὀφθαλμὸς τοῦ νέου ὁδοιπόρου
τ' ἄλλοτε ἄνθη θάλλοντα, ξηρὰ τὰ βλέπει βρύα.
Ὤ! ναί, ἀλλ' ἔρχεται καιρός, καθ' ὃν τὰ δένδρα θάλλουν
καὶ τ' ἄνθη μὲ τὰ μύρα των τὰς αὔρας βαλσαμώνουν
καὶ μαγευμένα ψάλλουν
αἱ ἀηδόνες, καὶ γλυκὰ τὴν αἴσθησιν ναρκώνουν.
Καὶ μόνον, οἴμοι! οἱ καιροὶ τοῦ βίου δὲν γυρίζουν!
Ὁ ροῦς των τὰς ἡμέρας μας, ὡς χείμαρρος ἀφρίζων,
σύρει· τὸ μέλλον μας κεναὶ ἐλπίδες χρωματίζουν,
καὶ τ' ἀποκρύπτει μελανὸς καὶ κατηφὴς ὁρίζων!
Διώκουσαι τοὺς πόθους μας αἱ ψυχικαί μας κλίσεις
φεύγουν, πετοῦν μὲ τὴν ζωὴν στοῦ τάφου μας τὰ σκότη
ποὺ λύπαι, ἀναμνήσεις
δὲν μᾶς κεντοῦν, ἀλλὰ τὸ πᾶν μὲ τὴν ζωὴν ὑπνώττει.
Δημοσθένης Βαλαβάνης, «Μελαγχολικαί σκέψεις», στον τόμο: Κ. Θ. Δημαράς, Ποιηταί του ΙΘ΄ αιώνα, Βασική Βιβλιοθήκη 12, Αθήναι, Αετός, 1954, σσ. 67-68
--------------------------------------------------------------------
φωτό Πορεία προς Μαίναλον
--------------------------------------------------------------------
Ο παλαιότερος έντεχνος Αρκάς ποιητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας, είναι ο πρόωρα χαμένος Δημοσθένης Βαλαβάνης από την Καρύταινα, που πέθανε άρρωστος υπό άθλιες συνθήκες στην Αθήνα το 1854 σε ηλικία μόλις 28 ετών (κατ΄ άλλους 30). Δεν πρόφθασε να εκδώσει ποιητική συλλογή, ούτε να δώσει ώριμους καρπούς της ποιητικής τέχνης του. Δημοσίευσε μόνο 7-8 ποιήματα σε έντυπα της εποχής, άλλα στην καθαρεύουσα και άλλα στη δημοτική. Θεωρείται ο πρώτος γνήσιος ρομαντικός του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Σε μια εποχή στόμφου και ρητορείας, ο Βαλαβάνης, πρώτος αυτός στην ηπειρωτική Ελλάδα, έστρεψε το ενδιαφέρον του στις ανεξάντλητες πηγές του δημοτικού τραγουδιού και της εθνικής παράδοσης. Θα μπορούσε να γίνει ο Σολωμός της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου