Η Άννα την Άνοιξη Μνήμη Φεδερίκο Γκαρθία

Η Άννα την Άνοιξη

Μνήμη Φεδερίκο Γκαρθία

Τί πουλάς κορίτσι με τα μικρά στήθια σου έτσι στητά στον άνεμο;

Πουλάω κύριε τον δριμύ αέρα της Άνοιξης.

Και συ γυναίκα τι πουλάς με τα στρόγγυλα στήθη σου βαριά στο κύμα;

Πουλάω κύριε το αψύ νερό της θάλασσας.

Πίνουν οι άνδρες, πίνουν μα δεν ξεδιψάνε.

Πίνουν και βουλιάζουν και ξεχνάνε.

Πολλοί οι μεθυσμένοι των βυθών.

Και συ σκιά λιγνή γιατί σκύβεις, γιατί φιλάς έτσι το χώμα; Έτσι γιατί φιλάς την κρύα γη;

Επειδή κύριε λίγον αέρα ζητιανεύω

λίγο νερό για αυτούς που είναι εδώ

βαθιά θαμμένοι και που λαχταρούν...

...λίγο νερό, λίγον αέρα, λίγο αλάτι μήπως

και ξεκινήσει ν' ανεβαίνει πάλι η Άνοιξη

από αυτό το χώμα κι απ' αυτή τη γη

που τώρα μόνο δάκρυα τις νοτίζουν.

Άννα, κύριε, Άννα είναι το όνομα μου.

δάνειον από Μάνος Σ. Στεφανίδης

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου