Ξημερώνοντας οι Κυριακές
τα νυχτερινά όνειρα ζούν μέσα στην μέρα
Σιάζεις το μέσα σου και οικοδεσπότης των καιρών
βάζεις σε τάξη τα χάη
Εν τω μεταξύ ο ήλιος ξεσπά μελωδώντας
κάνει το δράμα αχνότερο
και τρέχει η ανάσα σου μέσα από τα μάτια και το στέρνο
κι έπειτα
πάλι εσύ
εσύ, το πρόσωπό σου αυλακώνει και τροχιοδρομεί τις ανάσες
των συμπάντων και των γαλαξιών
και δεν νοιάζομαι για το απέραντο
τροχιοδρομεί τους δικούς μου γαλαξίες και τα δικά μου σύμπαντα
που αγκαλιάζουν , σκόνη ελάχιστή στις τροχιές των μεγάλων διαδρομών
κι έπειτα
πάλι τα μάτια σου
και ξανά
η φωνή σου που διαπερνά την μικρή ζωή μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου