ICE-3 Return στην ύπαρξή μας

Ο χιονιάς στ Ανάπλι ακουμπά την θάλασσα την γυαλοκοπά, το νερό τουρτουρίζει

Στεφανώνουν τα νέφη το μυστήριο

Οι άνθρωποι γίνονται μύστες

Κυρίως τα παιδιά

θαρρείς και μεταφέρονται παγωμένες δροσοσταλίδες στον μετέωρο θόλο του στερεώματος και ένα προς ένα επιστρέφει σαν πικραλίδα στέρεη με μακριά την λιγνή ρίζα.

Η Γενέθλια Πόλη μου εν τω μέσω του χιονιά

ακλιτον

______________________________________________________________________________

Βροχή κι Ανάπλι έχουν αγαθές οικείες σχεσεις και εν γένει ο Αργολικός υπό βροχή δημιουργεί την οπτασία του αιώνιου στα σπίτια ως επισκέπτης

------------------

φωτὀ από Ναυσιμέδων Ναυπλιώτη

____________________________________________________________________________

Βύρων Λεοντάρης

~~~~~~~~~~~~~~~~

Τίποτα δεν γυρεύω να σωθεί

Κι ούτε είναι σωτηρία η τέχνη.

Να ζήσουμε χωρίς φτιασίδια δίχως εκμαγεία

Να ζήσουμε να ζήσουμε

- η τέχνη μαρτυράει μόνο γι’αυτό που πια σχεδόν έχει πεθάνει

είναι και η ίδια ένα ψυχομαχητό.

ζήσαμε για πολύν καιρό μαζί – μετά χαθήκαμε

θόλωσε ή αίσθηση του κόσμου, μας χώρισαν

ξενιτεμοί, εξορίες, φυλακές,

και τ’άλλα βάσανα της σάρκας και του νου…

Τώρα κάθομαι εδώ μονάχη, καταπίνοντας το κατακάθι της

φωνής μου

καμιά φορά ένα αίσθημα παράξενο με πνίγει

σαν κάτι μέσα μου να καίγεται –

όμως κι αυτό για λίγο μόνο, έπειτα περνάει.

- Εσύ μονάχα μίλα μου για το αύριο

δεν θέλω πια ν’ακούω γριές μάντισσες

πες μου, αν θα βγούμε περίπατο,

πως δε θα πέσει επάνω μας αιμόφυρτο τ’απόγεμα

πές μου για την μελλοντική μορφή του σώματός μου

πές μου πως δε θα γίνω λήκυθος

________________________________________________________________

_

μου λείπουν κάποιοι πολύ

μου λείπει ο Σκαρίμπας

θα βγαινε στον θείο εξώστη του και θα λεγε

Συνέλθετε μπρε ζαγάρια

Σας τρώνε σαν πιτσουνομπουκιές δεν το νοιώθετε;;

Μα το περισσότερο μου λείπεις εσύ

Και σε γυρεύω στα νεφελώματα και μετά σε χάνω

Σε αναζητώ στον βοριά που φυσομανά τις νυχτιές να, ίσως αυτό που ακούγεται να είσαι εσύ

...και μετά ακούγεται ένα φτεράκισμα και είσαι εσύ

Ξέγραψα και το μπάρκο

Οτι είχε να μου πεί η θάλασσα μου τα πε όλα αυτά τα δέκα χρόνια

Αλλωστε εσύ είσαι πάντα ο επίλογος

Κι ένας επίλογος γράφει την περίμετρο σε χορευτική γραφή με πενάκι που χει στην άκρη μικρό μιας πάπιας ρύγχος

Να ρωτήσω

Ήταν η πάπια που κρατούσα ένα γιόμα που ερχὀμουν να σε δω

...και την κρατούσα στην εθνική σαν κλάξον;;

...σαν σηματωρό;;

άκλιτον

B. Nuit

https://youtu.be/z98NEVWGi2w?si=2ytaqZEqP56M19iz

______________________________________________________________

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου