Τετάρτη 9 Απριλίου 2025

Traverso εν καρδία



ΤΟ ΓΚΟΛΦΙ
<Διονύσιος Σολωμός , Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
«Μνήσθητι, Κύριε - είναι κοντά· Μνήσθητι, Κύριε - εφάνη!»>
......................

Αννα Αναγνώστη-Στάικου
Εφημερίδα "Ρηξη" 2017

Η πολιορκία, σ αυτήν την δόλια χώρα πηγαινοέρχεται
Κάτι σαν άνεμος που κατά καιρούς χυμάει με κατεβασιά σε βουνά και πόλεις.
Κάτι σαν φαρμακκωμένη υποχρεωτική μοίρα .
Αντίτιμο στον τόπο που γέννησε επιστήμες, γνώση, όρισε τις αξίες, γεννώντας τον άνθρωπο από την αρχή.

Ηρθαν πάλι ....
Αλλωστε ποτέ δεν έφυγαν
Φτιάξαν καριέρες και δόξες στημένες, πατώντας την ελληνική ψυχή.

Ορμητικοί οι εχθροί.....
Πάντα ορμούσαν, ένας φονικός σαρωτής.
Με καλοπιάσματα και φτιασίδια , με χάχανα στην αρχή και όρντινα άγρια στην πορεία.
ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ.
Τι κράτησε όρθια μέχρι σήμερα, αυτή την χώρα;;
Ο Νους ο σφυρηλατημένος με αρετή, είναι μία αιτία
Νους στραμμένος ως φάρος στην ενατένιση του καλού του εξαίρετου,που υπάρχει μέσα στο Είναι των Ελλήνων.
Την αρετή θα λογχίσουν για τα καλά

Πάλι οι εχθροί.
Στρατολογώντας και αυτούς που αναφωνούσαμε με την μεριά μας Των ελλήνων Των αδικημένων
Το ιστορικό είναι περίπου αυτό, με λίγες λέξεις, τους τελευταίους αμέτρητους αιώνες.

Ορόσημο της νεώτερης ιστορίας μας η Εξοδος των Ελεύθερων Πολιορκημένων, στο Μεσολόγγι...
Τί ήταν αυτό που τους κρατούσε ελεύθερους και τη στιγμή ακόμη που έσμιγαν με τον θάνατο από το εχθρικό σπαθί;;
Ο Νους με Αρετή στο ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ !
Το γκόλφι φορεμένο κατάστηθα και χιλιοφιλημένο σπαρταρά από πίστη ότι «μια μέρα η Λευτεριά θα βαδίσει ολόστητη στα πεδία τα ελληνικά"
Οι γυναίκες -εκείνες οι γυναίκες- ποθούν για γκόλφι μια χούφτα χώμα να κρατούν, αγκαλιάζοντας κατάστηθα, τα βρέφη και με μάτια γεμάτα φλόγα-χωρίς τον ατιμωτικό τρόμο στου χάρου το σπαθί ορκίζονταν στην Ελευθερία...
Εάν τούτους τους σαρδανάπαλους καιρούς αναλογιστούμε ανάμεσά μας μια Γυναίκα Μεσολογγίτισα, Ελεύθερη Πολιορκημένη, ίσως ψηλαφίσουμε την τότε διαδρομή σε χρόνο σύγχρονο

Αναφωνεί, ενας, ότι ο εχθρός, όλους μας έχει περικυκλώσει
......Αόμματοι σήμερα, γύρω δεν βλέπουν ή καμώνονται πως δεν βλέπουν.
«Μνησθητί μου Κύριε , είναι κοντά» η ελεύθερη πολιορκημένη με πνιχτή και σταθερή φωνή ψιθυρίζει.
Αδύνατον να κυματίσει η φωνή στα ηχητικά κύματα, λες και κάποιο χωνί ρούφηξε όλον τον αέρα της γης.
Απνοια στο έλασσον και στοιχειώδες σημείο.
«Μνησθητί μου , Κύριε, εφάνη»
Ο εχθρός περνά το ιερό κατώφλι. Βγάζει σπαθί και με χλεύη περισσή σκορπίζει την δική του στάχτη.
Η Μεσολογγίτισσα ήξερε και αισθανόταν ότι η στάχτη και ο κουρνιαχτός κι ο συφοριασμένος αλαλαγμός, αποτελούν τα υλικά ταφἠς του ίδιου του επιτιθέμενου, άπληστου εχθρού.
Ο πεσών ελεύθερος από το άστοργο σπαθί, δεν χωρά σε ξύλινες κατασκευές.
Παραδίνεται στην Μνήμη νυν και αεί !
Σήμερα εάν ήταν αναμεσά μας υποθέτω ότι θα ξεκινούσε την Εξοδο πρώτη και μάλλον δίχως εξηγήσεις και περιττές εξομολογήσεις.
Δεν εξηγείται και δεν αναλύεται το ευδαίμον στοιχείο του Είναι.
Δεν θα μπορούσε επίσης να αναλωθεί σε θλιβερές συζητήσεις
Δεν θα ξοδευόταν σε απολογίες για την ουσία της ίδιας της λευτεριάς.
Πώς να αναλύσεις με λέξεις ότι η ελευθερία η ίδια, είναι το γκόλφι, μια χούφτα χώμα, ο Θεός, η αγάπη για τα παιδιά και ότι πατρίδα εδώ σε αυτά τα χώματα είναι οι συνεχείς αγώνες;;
Η απολογητική συζήτηση περιττεύει..
Ολο αυτό που ορίζει ως εσωτερικό ιερό την Μεσολογγίτισσα είναι μυστήριο , ιερό και ανεξήγητο
Με δυό λόγια Είναι όλος ο οπλικός εξοπλισμός
Καλή Ανάσταση και Επ-ανάσταση!
Αννα Αναγνώστη-Στάικου
Εφημερίδα "Ρηξη" 2017
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



next episode η και ταυτόχρονα 

σαρωτής αρπαγής συνείδησης ..........

ο αντίπαλος είναι να γίνεις μέσα σου ένα ολόκληρο στράτευμα 

με παλμικό καρδιακό κραδασμό

με ορμή να εγκολπωθείς το Φως 

Το Φως να γεννηθεί ως Σπάθα 

Το χέρι να είναι η μεσολάβηση του Δίκαιου στη ατελεύτητη ροή της αιωνιότητας~

2023

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~




ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα καί κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω γω στο χέρι;
οπού συ μού ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει.
φωτό Ορεινά

https://youtu.be/R3ZZMR2WJ6c?si=6ad0P3sHPj9nEedh





Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

~~~ΑΛΦΑ--ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Εκείνο που αγαπάω είναι το ακατανόητο που ξαφνικά φανερώνεται, σαν μία ίνα φωτεινή στην μουντάδα- κι μεταξύ μας να καταλαβαινόμαστε εν σιωπή...