Επιβιβάστηκα κάπου, που όμως δεν ξέρω τι είναι αυτό το κάπου
και μετά αποβιβάστηκα εδώ που ήταν ο δικός μου κόσμος
Και κρατούσα ένα μικρό διαβατήριο που έγραφε
<βρες εσύ μόνη τον τόπο>
Και γέμισα με ποταμούς αγάπης χίλιους και οτι συναντούσα ήταν ο τόπος μου
Και τα αγκαθια και τα στάχυα και οι βελανιδιές και οι οξιές και τα αλμιρίκια
και τα νερα, αυτά τα νερά που έσπαζαν τον ασβέστη της λήθης κι ανοιγαν τους ορίζοντες ολων των κόσμων
Και οι άνθρωποι, αυτοί οι άδολοι, αυτοί οι ενάρετοι όσοι ανάσαιναν μεσα από την πνοή του Θεού
και μαζί γελούσαμε με τους χαχόλους άθλιους άκαρδους
Γιατί έτσι είναι φτιαγμένη αυτή η ΓΗ
Και αιστανόμαστε οτι οι άθλιοι θα το παρακάνουν
Και τότε έριξε το φως το δόρυ του
με εντολή
<γίνε ικανός και ενάρετος για να το χρησιμοποιείς>
Συναρπάστηκα
Α-----Χρονολόγιον 7//7//2025
(φαντασίας γραφή φυσικά)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`
..............αυτό το έλασσον που μας ενώνει
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
................ρεπορταζ
η καταφυγή της μοναχικότητας δεν είναι καταφυγή, είναι σκήτη που την άφησε κάποιος άγιος
και το φως σκέπασε τις τραγωδίες μας
η μετακίνηση στις γωνίες όσο διαρκούν οι πλεύσεις μας στη γη
αυτό το αίσθημα μας εκπλήσσει μια και ταυτόχρονα είναι περίοπτη θέση θέας
και η θέα είναι αγάπη
επειδή αγάπη είναι η γνώση των αστρικών κινήσεων και των Θεϊκων βηματισμών
η αιματηρή απείρως τραγική θέση της μοναχικότητας
Α-----
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Κι όμως χανόμαστε από ακαρδία
Αρρωσταίνω
Το κλείνω εδώ.............................
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου