απόσπασμα από το "Νέο Ανατολικό ζήτημα " του Γεράσιμου Κακλαμάνη

Γλώσσα

Λόγοι καθαρῶς πολιτικῆς σκοπιμότητας τῆς εὐρωπαϊκῆς διπλωματίας, ἐπέβαλαν τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ ἑλληνικοῦ διαφωτισμοῦ, τὴν συνέχιση τοῦ ὁποίου ἱστορικῶς καὶ φυσικῶς ἦταν ὑποχρεωμένοι οἱ ἀττικιστὲς νὰ πραγματοποιήσουν. Ὅ,τι εἶχαν οἱ Ἕλληνες, ὕστερ’ ἀπὸ πέντε αἰῶνες δουλείας κοινὸ μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες νὰ ἐπιδείξουν, ἦταν ἡ γλῶσσα πού μιλοῦσαν. Αὐτὸ ἦταν τὸ πραγματικὸ μέσον πού εἶχαν ν' ἀντιμετωπίσουν τὸν Φαλμεράϋερ — δηλαδή τὸ παιγνίδι τῶν εὐρωπαϊκῶν συμφερόντων στὰ Βαλκάνια, πού ἦσαν ἡ φυσικὴ διέξοδος των πρὸς τὶς ἀγορὲς τῆς ἀνατολῆς. Καὶ στὸ μοναδικὸ αὐτὸ μέσον προσέβλεψεν ἡ «προστασία».

Δημιουργῶντας τὸ «γλωσσικὸ» καὶ στρέφοντας ἀποκλειστικὰ τὴν προσοχὴ στὴν γλῶσσα μόνο, ἦταν ἑπόμενο νὰ δημιουργήσουν συνθῆκες μέσα στὶς ὁποῖες κάθε ἔννοια καλλιέργειας καὶ πνευματικῆς ὡριμότητας ἦταν ἐξ ὁρισμοῦ ἀδύνατες. Ὅταν ἀνάμεσα ἀπὸ τὴν ἔννοια καὶ τὸ νοῦ στέκει ἐμπόδιο ἡ γλῶσσα, εἶναι αὐτονόητο πώς καμμία μόρφωση δὲν μπορεῖ νὰ συντελεσθῆ.

απόσπασμα από το "Νέο Ανατολικό ζήτημα "
του Γεράσιμου Κακλαμάνη

Πηγή: ΑΣτάικου
 Ανάρτηση: ΑΣτάικου