Το ξεφτι από έναν πολεμιστή , νεον χρονολόγιο Ιούνιος 2022

Μια αποφορά τρυπά τα ρουθούνια 

Και τρέχει ο Ιούνης κι δεν ξέρει κι αυτός γιατί τρέχει 

Του χρόνου μπορεί να του αλλάξουν όνομα 

Να καταργηθεί η Ηρα και μαζί κι Αη-Γιάννης 

Μπορεί να του δώσουν έναν αριθμό κλεμμένο από ένα bar code 

ή από την απογραφή φυλακών 

Ονομα ληστή του κοινού ποινικού δικαίου 

Μια γκρανκάσα βγάζει την στριγγιά από ένα διαμέρισμα  λίγα μέτρα πιό πάνω

Ο επίδοξος μουσικός δεν έχει την παραμικρή κλίση αλλά κτυπά και βαρά 

Ισως είναι και καλό Βαρεί το όργανο και βγαίνει έξω ξαλαφρωμένος , σαν να πήγε στο

 αποχωρητήριο 

Μέρες σφοδρού πολέμου 

Αλλά αυτό δεν λέγεται 

Αν το πεις θά σε δώσουν στο δημόσιο ψυχιατρείο

Τον βιώνεις τον πόλεμο  κατάμονη 

Νοερά μαζί με άλλους αλλά δεν τους βλέπεις 

Ουτε και τα νέα των πολεμικών εξελίξεων συζητάς 

Ενοχλεί και φέρνει δυσφορία 

Αν μιλήσεις για ποίηση  είσαι πιό χαριτωμένη 

Εγώ όμως είμαι κάτι σαν ξέφτι από την φουστανέλα του παππούλη μου 

Αυτουνού που βούτηξε στον γκρεμό να πιάσει τον οχτρό 

Εκεί πιάστηκε μιά πτυχή από το υφάδι της φορεσιάς και αγκύλωσε στο ξερόκλαδο 

Αυτό το στεγνό λιγνό κλαδί έγινε τροφός μου 

Γι αυτό υποφέρω 

Αλλά δεν είναι πρέπον αν λες αυτό το ρήμα 

Σε λίγες μέρες πιθανόν να προελάσουν οι βάρβαροι 

Οι πολλοί θα πατηθούν στα τρόφιμα και στις τροφοδοσίες 

Τότε θα φύγω 

Δεν θα καταπιώ την ντροπή 

Να θες να φας σαν όρνιο τη στιγμή που  ο βάρβαρος  σε τρυπάει 

εσένα , τα παιδιά σου , την μάνα σου, τον πατέρα σου, τους αγαπημένους φίλους 

κι εσύ να περιμένεις να  ακούσεις 

μιά φωνή τυλιγμένη με μέλι 

με αθανασία ψυχής 

με λαχτάρα ανθρωπιάς 

που να λέει

.....έχω μια ελιά στην τσέπη 

μεταλάβετε ο καθένας από την σάρκα της τόσο που να φτάσει για όλους.... 

Αν δεν ακουστεί  

τότε

θα φύγω

_________________________________________________

Αθήνα σε ένα οργιο ετοιμασιών για την παράδοση 

Η πόλη μου ένα τεκές και  υποχρεωτικά με το ζόρι --σα να σε τραβούν από τα μαλλιά--

διασταυρώνεσαι με την κάπνα του 

Ορδές αλλόφυλες 

Με την χαρά του κατακτητή 

Γιατί δεν μας φώναξαν να δώσουμε μάχη;; 

Εγώ θα πήγαινα 

Θα κρεμούσα κατάστηθα το σκισμένο υφάδι από την φουστανέλλα 

Θα φορούσα την χλαίνη του πατέρα μου 

Και τίποτε άλλο 

Θα φώναζα τον ύμνο και θα με σκότωναν

Ομως θα είχα παρουσιαστεί 

Θα ήμουν πιστή στον όρκο 

Ενώ τώρα 

με ποδοπατούν τα ξένα στίφη και τα ντόπια στίφη  όλο αυτό το ονομάζουν

δημοκρατία και εξέλιξη 

Μια κουρούνα γρύλισε στην ταράτσα 

Ισως αυτή πήρε το μήνυμα της υπεράσπισης 

Το άρπαξε μέσα από τα σωθικά μου

Πάλι καλά 

Στο πεδίο της μάχης άοπλη με την κουρούνα στον ώμο 

Αυτή θα με κλάψει και θα στείλει το σήμα του όρκου 

Τότε θα ησυχάσω 

Πηγή: ΑΣτάικου Ανάρτηση: ΑΣτάικου